മഞ്ഞ് മൂടിയ മലഞ്ചെരുവില്‍ ഒറ്റയ്ക്ക് ഒരു ഇത്തിരിപ്പോന്ന വീട്....

The Good Little World Around

2012-02-21T16:37:00.014+05:30

Like how Ruskin Bond penned, 'We don't have to circle the world in order to find beauty and fulfilment. After all, most of living has to happen in the mind'.

Travelling around could give one diversity, but it can't kill one's boredom. For the latter, one has to be an observer and a witness, to the all changing and always changing good little world around him.

There are a thousand charms which I see from the window side of my top floor hostel room, relaxing to the music of this creaky rusty chair, day in and day out.

I see beauty in them all.

The way my heart beats to the tick-tick rhythm of this silver-chained wrist watch lying carelessly on the window platform, surrounded by a red and black striped broken pencil, a dusted steel spoon and an abandoned ball pen cap, which altogether nearly makes a perfect combination as that of the deaf, the blind and the dumb.

The way the 'white-but-smoky' clouds re-arrange themselves to every breeze, and then vanish all on a sudden, thereby undressing the sky to natural naked deep blueness.

The way the curious tiny young leaves of the ber tree nods together refusing to the 'pulls and pokes' for fruit, by this middle-aged village lady.

The way these ambitious little garden plants grow an inch taller every week, only to be cropped back to their infancy, by the thick moustached stubborn garden worker, the month end.

The lonely nilgai 's winter visit every night at eight to the dark bushes and shrubs of the hostel outskirts, for its share of heavenly supper.

The stillness in the stares of this huge mysterious wall lizard, now in his old-age and often tail-less, but still crooked enough to cause me panic with his surprise sprints and springs. I had always believed as a kid that these creepy creatures would for sure grow to the size of a dinosaur, may be a mighty diplodocus itself, if allowed to live forever.

There are still a thousand more charms which I see from the window side of my top floor hostel room, relaxing to the music of this creaky rusty chair, day in and day out.

I still see beauty in them all.

Ber fruits are often called the poor man's fruit, and rightly so.

The mid-ripe one's tastes sweet and the unripe one's tastes like 'void'. I liked void better. Never got to taste a ripe one yet, seems like they are all in the lady's sack.

And now, I have just dropped this ber seed in the damp hand tilled soil of the garden. I would very much like to know its fate.

നൊസ്റ്റാള്‍ജിയ

2011-11-17T12:30:00.001+05:30

…...................................................................................................................................

Glossary

കെ.എം.എസ്. (KMS) : പാലാ - പൊന്‍കുന്നം ഭാഗങ്ങളില്‍ കാണപ്പെടുന്ന ഒരു പ്രൈവറ്റ് ബസ്സ്...

…...................................................................................................................................

എട്ടാം തരത്തിലേയ്ക്ക് പാലായില്‍ വീടിനടുത്തുള്ള ഒരു ഉഡായിപ്പ് സ്കൂളില്‍ അഡ്മിഷന്‍ ചോദിച്ച് ചെന്നപ്പൊ അവിടുത്തെ പ്രിന്‍സിപ്പാളച്ചനു എന്തെന്നില്ലാത്ത ജാഡ...

കയ്യാലപ്പുറത്തെ തേങ്ങപോലെ എന്റെ ആപ്പ്ളിക്കേഷന്‍ ഫോറം അങ്ങനെ അച്ചന്റെ അലക്കാത്ത ളോഹയുടെ പോക്കറ്റില്‍ ദിവസങ്ങളോളം സുഖവാസം നടത്തി...

ആഴ്ച്ച മൂന്ന് കഴിഞ്ഞിട്ടും പ്രിന്‍സിപ്പാളച്ചന്‍ ളോഹ അലക്കുന്ന ലക്ഷണമോ, അഡ്മിഷന്‍ തരുന്ന ലക്ഷണമോ കാണാഞ്ഞപ്പൊ, വീട്ടില്‍ പതുക്കെ ഒന്ന് അവതരിപ്പിച്ച് നോക്കി.. :

“അതേയ്... കോട്ടയം ജില്ലയില്‍ സി.ബി.എസ്.ഇ. സ്കൂളുകള്‍ക്ക് പഞ്ഞമൊന്നും ഉണ്ടായിട്ടല്ലല്ലോ...?? അങ്ങോര്‍ടെ ജാഡ ഡയലോഗ് ഇനിയും കേള്‍ക്കാന്‍ വയ്യ.. എന്നെ ആ കാഞ്ഞിരപ്പള്ളിയില്‍ എങ്ങാനും കൊണ്ടുപോയി ചേര്‍ക്ക്...”

അതാണേല്‍ ഉണ്ണിച്ചേട്ടന്‍ പയറ്റിത്തെളിഞ്ഞ കളരി ആണേയ്... പുള്ളിയുടെ അടുത്ത് നിന്ന് ഒത്തിരി കേട്ടിട്ടുണ്ട് അവിടുത്തെ സ്കൂള്‍ വിശേഷങ്ങളെ പറ്റി... അത് കൊണ്ടായിരിക്കാം അന്ന് കാഞ്ഞിരപ്പള്ളീലോട്ട് കെട്ടിയെടുക്കാന്‍ പെട്ടെന്നൊരു പൂതിയുദിച്ചത്...

ഏതായാലും വീട്ടില്‍ ആ ബില്ല് എളുപ്പം പാസ്സായി... പാലായിലെ പ്രിന്‍സിപ്പാളച്ഛനു സ്തുതി... !!!

അങ്ങനെ വന്ന് വന്ന്.... കാഞ്ഞിരപ്പള്ളിയില്‍ പള്സ്സ് വണ്ണിന് പഠിക്കുന്ന കാലം...

എട്ട് മണിക്ക് പാലാ പ്രൈവറ്റ് ബസ് സ്റ്റാന്റില്‍ നിന്നുള്ള പാലപ്ര 'കെ.എം.ഏസ്. ' ബസ്സായിരുന്നു സ്ഥിരം ശകടം...

ദൂരം പത്തിരുപത്തെട്ട് കിലോമീറ്ററെ ഉള്ളെങ്കിലും, മുക്കിന് മുക്കിന് നിര്‍ത്തി ആളെ കയറ്റി, ഞങ്ങള്‍ കണ്‍സഷന്‍ പിള്ളേരെ തെറിയും പറഞ്ഞ്, മുക്കി മുക്കി കറുത്ത പുകയും തുപ്പി പായുന്ന വയസ്സന്‍ കെ.എം.എസ്, കാഞ്ഞിരപ്പള്ളി അടുക്കുമ്പോഴേയ്ക്കും സ്ഥിരം ഒന്‍പത് മണിക്കത്തെ സെക്കന്റ് ബെല്ലും കഴിഞ്ഞ് മിനിറ്റഞ്ച് കഴിഞ്ഞിരിക്കും...

പക്ഷെ പളസ്സ് വണ്‍ ആയപ്പോള്‍ പണി പാളി തുടങ്ങി... സാറുമാരൊക്കെ അങ്ങ് ഭയങ്കര സ്ട്രിക്ക്റ്റ് ആയില്ലയോ...

കൂട്ടിനുണ്ടായിരുന്ന തലതെറിച്ചവന്മാരെല്ലാം പെട്ടെന്ന് 'എന്റ്രന്‍സ് ' ബോധോദയത്തില്‍ പഠിപ്പിസ്റ്റ് പിള്ളകള്‍ ആവാന്‍ തീരുമാനിച്ചതുകൊണ്ടോ എന്തോ, ആദ്യത്തെ ഒരാഴ്ച്ച ക്ളാസ്സില്‍ സെക്കന്റ് ബെല്‍ കേട്ടിട്ടില്ലാത്തവരുടെ കൂട്ടത്തില്‍ ഞാന്‍ മാത്രം...

അങ്ങനെ ആ വെള്ളിയാഴ്ച്ച, അത് സാധിച്ചെടുത്തു.... ഫസ്റ്റ് അവര്‍ (first hour) എടുക്കുന്ന ക്ളാസ്സ് ടീച്ചര്‍ ചെറിയാന്‍ സാര്‍:

“ഇനി ഈ പണി നടക്കില്ല.... ലേറ്റ് ആയിട്ടാണേല്‍ നീ ഇനി ക്ളാസ്സിലോട്ട് വലിഞ്ഞ് കയറി വരണമെന്നില്ല... പാലായില്‍ തന്നെ അങ്ങ് കൂടിയാല്‍ മതി...” എന്ന് യാതൊരു ഉളുപ്പുമില്ലാതെ എന്റെ മുഖത്ത് നോക്കി പറഞ്ഞു...

(സാറേ... എന്നാലും എന്നോടിത്... മോശമായിപ്പോയി.... !!! )

എന്നിട്ടും അടുത്ത തിങ്കളാഴ്ചയും 'കെ.എം.എസ്.' എന്റെ ദണ്ണം തീരെ മനസ്സിലാക്കിയില്ലെന്നു പറഞ്ഞാല്‍ മതിയല്ലോ,,, അന്നും സെക്കന്റ് ബെല്‍ കഴിഞ്ഞ് ഏകദേശം പതിനഞ്ച് മിനിറ്റുകള്‍ക്ക് ശേഷം ക്ളാസ്സിന്റെ പടി വാതില്ക്കല്‍ ഒരു വളിച്ച മന്ദസ്മിതവുമായി എന്റെ മോന്തായം മാത്രം ബാക്കി...

എന്തായാലും രണ്ടും കല്പിച്ച് ഞാന്‍ സാറിന്റെ കണ്ണുകളിലേക്ക് തന്നെ നോക്കി തലയുയര്‍ത്തി നിന്ന് ചോദിച്ചു : “അതേയ്... മേ ഐ കമിന്‍ സാര്‍...??”

സാറെന്നെ നോക്കി 'കൂലങ്കഷമായി' നെറ്റി ചുളിച്ചു...

വളഞ്ഞ് വില്ല് പോലെ നിന്ന സാറിന്റെ ആ പുരികങ്ങള്‍ എന്നോട് പറയാതെ പറഞ്ഞു : “ഊ..... ഊഞ്ഞാലാടരുത്...!! അല്ല, നിന്നെ അല്ല,, നിന്റെ ഒക്കെ പകര്‍പ്പവകാശക്കാരെ വേണം പറയാന്‍.....”

പതുക്കെ പുരികം താഴ്ത്തിയ ചെറിയാന്‍ സാര്‍ പക്ഷെ പെട്ടെന്ന് ശബ്ദം ഉയര്‍ത്തി ശകാരിച്ചു :

“എന്നതാടാ... പട്ടി ചന്തയ്ക്ക് പോകുന്ന പോലെ എന്നും ഇങ്ങോട്ട് പോന്നോളും...!!!”

വീണ്ടും വളിച്ച് 'വശ്യമായി' ക്ളാസ്സിനെ മുഴുവന്‍ നോക്കി, ചമ്മി നാറിയ ഒരു പുഞ്ഛിരി തൂകിക്കൊണ്ട്, വാതില്ക്കല്‍ തന്നെ നിന്ന് ഞാന്‍ ഉച്ചത്തില്‍ വിശദീകരിച്ചു :

“അതെയ്... സാറെ, പാലായിലൊക്കെ ഭയങ്കര മഴയായിരുന്നു.....” …. (അമ്മച്ചീ..!!! )

പോരേ പൂരം,,, എന്ത് കേട്ടാലും കിണി തുടങ്ങുന്ന ക്ളാസ്സിലെ കഴുവേറികള്‍ എന്നത്തെയും പോലെ ഒട്ടുമങ്ങമാന്തിക്കാതെ പരിഹാസച്ചിരി തുടങ്ങി...

വഴക്കും ചിരിയും കേട്ട നിര്‍വൃതിയില്‍, ഇല്ലാത്ത കുറ്റബോധം മുഖത്ത് വരുത്തിയ ഞാന്‍, തല താഴ്ത്തി കുമ്പസാരക്കൂട്ടില്‍ നില്ക്കുന്ന കണക്കിന് കുമ്പിട്ട് നിന്നു....

പെട്ടെന്നതാ വലത് വശത്ത് , എവിടെ നിന്നോ വായു ഗുളിക വാങ്ങാനെന്ന പോല്‍ ഓടിയെത്തിയ ഒരുത്തന്‍ നിലം തൊടാണ്ട് നിന്ന് ചിരിക്കുന്നു... ആറടി പൊക്കത്തില്‍, അതിനൊത്ത വണ്ണത്തില്‍, ബാഗും തൂക്കി പരിഹാസച്ചിരിയോടെ നില്ക്കുന്ന ഒരു ടിന്റുമോന്‍.... "ഓഹോ നീയും ലേറ്റ് ആണല്ലേടാ കള്ള പന്നി.. എന്നിട്ടാണവന്റെ ഒരു കോപ്പിലെ കിണി...” ഞാന്‍ അവനെ നോക്കി ഒന്ന് 'കൂലങ്കഷിച്ചു'...

എന്നിട്ടോ .. ?? ക്ളാസ്സിലെ ചിരി നിന്നിട്ടും സൈഡില്‍ നില്ക്കുന്ന അണ്ണന്‍ ചിരി നിര്‍ത്തുന്ന ലക്ഷണം കാണുന്നില്ല....

ചെറിയാന്‍ സാറിന്റെ കണ്ണുകള്‍ പതിയെ അണ്ണനില്‍ പതിച്ച്, മെല്ലെ ചെമന്ന് തുടങ്ങി....

"ഈശ്വരാ... പണി യെവന്‍ വാങ്ങിച്ചെടുക്കും.....” അത്മഗതിച്ച് കൊണ്ട് ഞാന്‍ അണ്ണനെ പതിയെ ഒന്ന് തോണ്ടി നോക്കി... എവിടെ... ദേ പിന്നേം നിന്ന് കുലുങ്ങി കുലുങ്ങി ചിരിക്കുന്നു... ബലേ ഭേഷ് .. !!!

അവനെ നോക്കി-വിരട്ടി സാറ് വീണ്ടും 'കൂലങ്കഷിച്ച് ' ആക്രോശിച്ചു : “പോത്തിനെ പോലെ വളര്‍ന്നല്ലോടാ നീയൊക്കെ... ഇനിയെങ്കിലും ഒന്ന് നന്നായിക്കൂടെ...!!!”

ഭാഗ്യം.. അണ്ണന്റെ മുഖത്തെ നൂറ് വാട്ട്സ് കിണി പതിയെ പതിനഞ്ച് വാട്ട്സിലേക്ക് മങ്ങി തുടങ്ങി...

എന്തായാലും ക്ളാസ്സിലെ കാറും കോളും മെല്ലെ റ്റാറ്റ പറഞ്ഞ് അകന്നതോടെ, ലാസ്റ്റ് വാണിംഗിന്റെ അകമ്പടിയോടെ, അന്നത്തേയ്ക്ക് ക്ളാസ്സില്‍ കയറാന്‍ ഞങ്ങള്‍ക്ക് അനുവാദം കിട്ടി...

അങ്ങനെ വീണ്ടും തല താഴ്ത്തി, നിസ്സംഗ ഭാവത്തില്‍ പതുങ്ങി നടന്ന് ക്ളാസ്സില്‍ കയറി, ഞങ്ങള്‍ ഒരുമിച്ചോരേ ബഞ്ചില്‍ ഇരുപ്പുറപ്പിച്ചു...

ഒതുക്കത്തില്‍ അണ്ണന്‍ എന്നോടായിട്ട് പറഞ്ഞു :

“ഞാനും പാലായീന്നാ... പേര് ദീപക്... പുതിയ അഡ്മിഷനാ... ഇന്ന് മുതലാ കെ.എം.എസ്സേല്‍ വരാന്‍ തുടങ്ങിയത്... പിറകിലുണ്ടായിരുന്നു... നീ കാണാഞ്ഞിട്ടാ.. ഏതായാലും നാളെ മുതല്‍ കൂട്ടായല്ലോ..”

{ ഏതായാലും പിന്നീടുള്ള രണ്ട് വര്‍ഷങ്ങളില്‍ കെ.എം.എസ് ഒരിക്കല്‍ പോലും ഞങ്ങളുടെ ദണ്ണം മനസ്സിലാക്കിയതേ ഇല്ലാ... ചെറിയാന്‍ സാറിന്റെ ലാസ്റ്റ് വാണിംഗുകള്‍ ഒരു ഹോബിയായി തുടര്‍ന്നുകോണ്ടേ ഇരുന്നു, സാര്‍ നാണംകെട്ട് ഞങ്ങളെ ഉപേക്ഷിക്കും വരെ...!! }

ദീപക്കിന്റെ വിക്രിയകളോടും അബദ്ധങ്ങളോടും ഒപ്പം അവനുമായുള്ള സൗഹൃദവും അവന്റെ വലിപ്പത്തിനൊപ്പം വളമിട്ടപോല്‍ വളര്‍ന്ന് വന്നിരുന്നു...

ഇടയ്ക്ക് അയവിറക്കാറുള്ള അന്നത്തെ ഓര്‍മകളില്‍ ഒരു പക്ഷെ എല്ലായ്പ്പോഴും ആദ്യം ഓടിയെത്തുന്നത്, സംഭവബഹുലമായ അവസാന പ്ള്സ്സ് ടൂ ദിനങ്ങളിലെ ഒരു സുദിനത്തില്‍, കെമിസ്റ്റ്രി ലാബില്‍ വെച്ച് ദീപക്ക് അടിച്ച് വിട്ട ചെറിയോരു 'ട്രേഡ്മാര്‍ക്ക് ' ഡയലോഗാണ്...!!

സാള്‍ട്ട് അനാലിസിസ് (salt analysis) കെമിസ്റ്റ്രി പ്രാക്റ്റിക്കല്‍ പരീക്ഷ നടന്നുകൊണ്ടിരിക്കുന്ന സമയം...

ദീപക്കിനു കിട്ടിയത് ഒരു ലെഡ് (lead metal) സാള്‍ട്ടാണ്... ചെയ്ത് ടെസ്റ്റുകളെല്ലാം ലെഡ്ഡിലോട്ട് തന്നെ വിരല്‍ ചൂണ്ടിയെങ്കിലും അവസാനത്തെ കണ്‍ഫര്‍മേറ്ററി ടെസ്റ്റ് (confirmatory test) ആയ ഗോള്‍ഡന്‍ സ്പാംഗിള്സ് ടെസ്റ്റ് (golden spangles test) മാത്രം റിസള്‍ട്ട് കാണിക്കുന്നില്ലാ...

ആസിഡ് ലായനിയില്‍ ലെഡ് ഉപ്പ് കലക്കി, കൂടെ വേറൊരു കെമിക്കലായ പൊട്ടാസ്സിയം-അയഡൈഡ് കൂടി ചേര്‍ക്കുമ്പോള്‍ കാണപ്പെടേണ്ട സ്വര്‍ണ്ണ നിറമുള്ള തിളങ്ങുന്ന തരികളാണ് ഈ പറയുന്ന ഗോള്‍ഡന്‍ സ്പാംഗിള്സ്.

ലാബില്‍ 'നേരേ ചൊവ്വേ' കയറുന്നത് ചുരുക്കമായതിനാല്‍, അന്നേ വരെ അവിടെ ഗോള്‍ഡന്‍ സ്പാംഗിള്സ് കണ്ടിട്ടില്ലാത്ത ഒരേ ഒരു വ്യക്തിയായ ദീപക്ക്, അങ്ങനെ പരീക്ഷയില്‍ ഗോള്‍ഡന്‍ സ്പാംഗിള്സിനായുള്ള നിദാന്ത പരിശ്രമത്തില്‍ ഏകാന്തനായി മുഴുകിയിരിക്കുന്നു...

വലത്ത് വശത്തും ഇടത്ത് വശത്തും നിന്ന് ടെസ്റ്റുകള്‍ ചെയ്ത്കൊണ്ടിരുന്ന ഞങ്ങളെല്ലാവരും, കൃത്യമായി ദീപക്കിന്റെ ടെസ്റ്റ് ട്യൂബില്‍ പ്രത്യക്ഷപ്പെട്ട ഗോള്‍ഡന്‍ സ്പാംഗിള്സ് വ്യക്തമായി കണ്ടെങ്കിലും, അവന്റെ കണ്ണുകളില്‍ മാത്രം മിന്നുന്ന ആ തരികള്‍ പെടുന്നതേ ഇല്ല...

അവസാനം റിസള്‍ട്ട് കിട്ടാതെ ഗതികെട്ട ദീപക്ക്, ടെസ്റ്റ് ട്യൂബും കയ്യിലേന്തി വിനീതനായി ആന്‍സി ടീച്ചറെ സമീപിച്ചു...

“മിസ്സേ... ലെഡ്ഡിന്റെ ടെസ്റ്റ് എല്ലാം കിട്ടി... പക്ഷേ ആ ഗോള്‍ഡന്‍ സ്പാംഗിള്സ് മാത്രം കിട്ടുന്നില്ലല്ലോ... എന്നതാ ഇത്...??”

ടെസ്റ്റ് ട്യൂബ് സൂര്യ പ്രകാശത്തിന് നേരെ ഉയര്‍ത്തി, ആദ്യ നോട്ടത്തില്‍ തന്നെ മിന്നുന്ന ആ തരികള്‍ തിരിച്ചറിഞ്ഞ ആന്‍സി മിസ്സ് ദീപക്കിനോടായി പറഞ്ഞു :

“ദാ നോക്കടാ... ഈ കിടന്ന് തിളങ്ങുന്നതല്ലേ ഗോള്‍ഡന്‍ സ്പാംഗിള്സ്... നീ പിന്നെ എവിടെയാടാ നോക്കിയത്...”

ജീവിതത്തില്‍ ആദ്യമായി ഗോള്‍ഡന്‍ സ്പാംഗിള്സ് കണ്ട സന്തോഷത്തില്‍ ആവേശം മൂത്ത ദീപക്ക്, അബദ്ധവശാല്‍ വായില്‍ വന്നത്, ആന്‍സി മിസ്സിനോടായി ഉറക്കെ വിളിച്ച് കൂവി :

“അടി സക്കേ...!!! ഇതായിരുന്നൊ അപ്പൊ ഈ ഗോള്‍ഡന്‍ സ്പാംഗിള്സ്...!!! ”

ഠിം... !!!!

പ്ളസ്സ് ടൂ ജീവിതം അങ്ങനൊരു കലാശക്കൊട്ടിന്റെ ധ്വനിയില്‍ തിരശീലയിട്ടു...

പിന്നീട് എഞ്ഛനിയറിംഗ് കോളേജിലും രണ്ട് ബ്രാഞ്ചുകളിലായി ഞാനും ദീപക്കും ഒന്നിച്ചുണ്ടായിരുന്നെങ്കിലും, കാലാനുസൃതമായി ചിന്താരീതികളിലുണ്ടായ മാറ്റങ്ങളും, താല്പര്യങ്ങളിലെ അന്തരങ്ങളും, ഞങ്ങളെ വെവ്വേറെ സുഹൃദ് വലയങ്ങളിലേയ്ക്ക് ആനയിച്ചു...

നേരില്‍ കാണുന്നതു തന്നെ ചുരുക്കമായി... വല്ലപ്പോഴുമുള്ള സംഭാഷണങ്ങള്‍ക്കും മിക്കപ്പോഴും പണ്ടത്തെ നിഷ്കളങ്കതയുടെ ആര്‍ദ്രതയും, സൗഹൃദത്തിന്റെ സ്വീകാര്യതയും നഷ്ടപ്പെട്ട് തുടങ്ങിയിരുന്നു...

അങ്ങനെ ബി.ടെക്. ജീവിതവും അവസാനിച്ച് ഇപ്പോള്‍ കാലം കുറച്ചായി വരുന്നു...

ഇന്നിപ്പോള്‍ വിരക്തിയുടെ ചുവയേന്തി നിലച്ച സൗഹൃദങ്ങളുടെ പട്ടികയില്‍ അങ്ങനെ ഒരു പേര് കൂടി... കാലത്തിനൊപ്പം നീളം വയ്ക്കുന്നോരു പട്ടിക,,, അല്ലെ... !!!

മനസ്സിന്റെ തട്ടിന്‍പുറത്ത് , വല്ലപ്പോഴും ചിക്കിച്ചികഞ്ഞ് പൊടി തട്ടിയെടുക്കാറുള്ള ഓര്‍മകളില്‍, രസികരായ കഥാപാത്രങ്ങളായി അവനെപ്പോലുള്ളവര്‍ പലരും അങ്ങനെ അങ്ങനെ അവശേഷിക്കുന്നു... ഇനിയും വരാനിരിക്കുന്നവര്‍ക്കൊരു കൂട്ടിനായി... !!!

…................................................................................................................................................

Appendix : Golden Spangles Test

…................................................................................................................................................

പട്ടിയും കുട്ടിയും

2011-11-09T12:30:00.013+05:30

സീന്‍ ഒന്ന്....

ഇന്ന് കാലത്ത് പുലര്‍ ലെക്റ്റര്‍* കഴിഞ്ഞ് ഞാന്‍ സൈക്കിളില്‍, ഹോസ്റ്റലിലെ കൂടിലേയ്ക്ക് മടങ്ങും വഴി കണ്ട കാഴ്ചയാണേ...

{*ഒന്‍പത് മണിക്കത്തെ ക്ളാസ്സ്...}

റോട്ടില്‍ ഒരു പട്ടിയും, ഒരു പെണ്‍കുട്ടിയും , പിന്നെ കൂട്ടിന് വേറൊരു പെണ്‍കുട്ടിയും...

പട്ടി ആദ്യത്തെ കുട്ടിയുടെ വീട്ടിലെയാ.. അതയോ കുട്ടി പട്ടിയുടെ വീട്ടിലെയോ.....??

ഏതായാലും കഴുത്തില്‍ കറുത്തോരു ബെല്റ്റിട്ട നല്ലോരു ചുള്ളന്‍ പട്ടി... നാടന്‍ ക്രോസ്സ് ആവണം...

കുട്ടിമാര് രണ്ട് പേരും രണ്ട് സൈക്കിളേലായി പള്ളിക്കൂടത്തിലേക്കുള്ള പോക്കിലാ കെട്ടൊ..

ഇമ്മടെ പട്ടി ചക്കുടു, കൂട്ടിന് എസ്കോര്‍ട്ടായും... പിറകെ തന്നെ കൂടിയേക്ക്വാണേ..

കുട്ടി ദാ പട്ടിയുടെ കൂട്ട് ഇഷ്ടപ്പെടാണ്ട് അതിനെ തിരിച്ച് വീട്ടിലെ കൂട്ടിലേക്ക് പറഞ്ഞയക്കാനുള്ള തത്രപ്പാടില്‍ എന്തൊക്കെയൊ കാര്യമായി ഉപദേശിക്കുന്നുണ്ട്...

എന്തൊക്കെയാണ് ഉപദേശിച്ചത് എന്ന് ചോദിക്കരുത്... ഞാന്‍ ആദ്യമായാ പട്ടിയോട് സംസാരിക്കാനുള്ള ഹിന്ദി കേള്‍ക്കുന്നത് തന്നെ... ക്യാന്റീന്‍ ഭയ്യയോടോ, ധോബി ഭയ്യയോടൊ, ബാഡ്മിന്റണ്‍ കടയിലെ ചേട്ടായിയോടൊ പറയാനുള്ള ഹിന്ദി ആണെങ്കില്‍ ഒരു കൈ നോക്കാരുന്നു... പക്ഷെ ഇതിപ്പൊ,,, പട്ടീടേം കുട്ടീടേം ഹിന്ദി... ഹൊ ഒരു രക്ഷയുമില്ല ചങ്ങായീ.... !!!

എന്തായാലും ആ കുട്ടിയുടെ ഉപദേശം പട്ടി ചെവിക്കൊള്ളുന്ന ലക്ഷണം ലവലേശമില്ല...

കൂട്ടത്തിലുള്ള കൂട്ടുകാരി കുട്ടിയൊ, ഇതെല്ലാം കണ്ട് അങ്ങ് രസിച്ചുല്ലസിച്ച് നില്ക്കയാണ്... എങ്കിലും അക്കുട്ടിക്കുള്ള വൈഷമ്യവും മുഖത്ത് ചളിപ്പായ്, രസത്തിന് മോടിയായ്, തെളിഞ്ഞങ്ങ് നില്പ്പൊണ്ട്... അത് പിന്നെ പട്ടി ചുള്ളനാണെങ്കിലും 'ലവനെ' സ്കൂളിലോട്ട് കെട്ടിയെഴുന്നള്ളിക്കുന്നതില്‍ ഏത് കൂട്ടികാരി-ക്കുട്ടിക്കുമുണ്ടാവില്ലെ ഒരു ചെറിയെ ചളിപ്പ്...

{പട്ടി 'ലവന്‍' ആണെന്നത് ഞാന്‍ ശ്രദ്ധിച്ചൂട്ടാ...}

അപ്പൊ ദേ അടുത്ത വീട്ടിലെ ആവണം, ഒരു ദീദി അത് വഴി ക്രോസ് ചെയ്യുന്നു...

ബൈക്കിന്റെ പിന്‍സീറ്റിലിരുന്ന്, "പട്ടി വിടുന്നില്ല അല്ലെ മക്കളേ" എന്ന ഭാവത്തില്‍ ഒരു ചിരിയും, 'എന്തരോ' ഒരു ഡയലോഗും പാസ് ചെയ്ത് ദീദി അവരെ പാസ് ചെയ്തു....

{ 1. സോറി, ബൈക്കൊ, ബൈക്കോടിച്ച അമ്മാവനെയൊ, വിവരിക്കാന്‍ തക്കവണ്ണം ഞാന്‍ ശ്രദ്ധിച്ചില്ല... അത് പിന്നെ അങ്ങാനാണല്ലൊ... ദീദിയുള്ളപ്പൊ പിന്നെ... ക്ഷീരമുള്ളോരകിടിന്‍ ചുവട്ടിലും ചോര തന്നെ കൊതുകിനു കൗതുകം എന്നാണല്ലൊ...!!!

2. ആ 'എന്തരോ' എന്താണെന്നും പറഞ്ഞ് തരണം എന്നുണ്ടാരുന്നു.. പക്ഷെ അറിയാല്ലൊ,, ദീദിയുടെ ഹിന്ദിയും ഞാന്‍ പഠിച്ച് വരുന്നെ ഉള്ളു... സത്യം.. }

എന്തായാലും സീന്‍ രണ്ട്..

കുട്ടി വെക്കം നടന്നു നോക്കി... പട്ടി പുറകെ വെച്ച് പിടിച്ചു...

കുട്ടി സൈക്കിള്‍ ഒന്ന് ചവിട്ടി... പട്ടി കൂടെ നീട്ടി പിടിച്ചു...

കുട്ടി സൈക്കിള്‍ ആഞ്ഞ് ചവിട്ടി.... നോക്കണ്ട,, ഇത്രേം ഒക്കെയെ ഏത് പട്ടിയും സഹിക്കൂ...

ഒഴിവാക്കലിനുമില്ലെ ചങ്ങായീ ഒരു അതിര്...

പട്ടി തന്റെ നീരസം കുട്ടി കുട്ടി കുരകളായി ആ കുട്ടിയെ അറിയിച്ചു തുടങ്ങി...

നീരസം ഉദ്യമത്തെ പക്ഷെ ബാധിക്കാതതുകൊണ്ടോ എന്തോ, സൈക്കിളിനു പിറകെ തന്നെ 'അവന്‍' വച്ച് നീട്ടി പിടിപ്പിച്ചുകൊണ്ടിരുന്നു....

{പട്ടി 'അവന്‍' ആണെന്നത് ഞാന്‍ പിന്നേം ശ്രദ്ധിച്ചൂട്ടാ...}

ദാണ്ടെ... കുട്ടി സൈക്കിള്‍ ഒന്ന് നിര്‍ത്തി....

സീന്‍ മൂന്ന്...

ഒന്ന് പറഞ്ഞ് രണ്ടാമത്തേതിന് തല്ല് കിട്ടുന്ന നാടാണേ...

ഇനിയും കുട്ടിയുടെയും പട്ടിയുടെയും സീന്‍ കാണാന്‍ നിന്നാലുള്ള പന്തികേട് മണത്ത് ** ഞാന്‍ പതിയെ വലിഞ്ഞു...

{** പിന്നല്ലാ... ഇക്കാര്യത്തില്‍ ഒക്കെ ദിലീപ് മോന്‍ പട്ടിയേക്കാള്‍ മിടുക്കനാ...}

അടിക്കുറിപ്പ്...

ഏതായാലും കുട്ടി പട്ടിയെ കൂട്ടി തിരിച്ച് വീട്ടിലേയ്ക്ക് വിട്ടിട്ടുണ്ടാവണം... അല്ലാണ്ടെവിടെ പോകാന്‍....

--------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------

എന്നാലും ചങ്ങായീ... പട്ടിക്കെന്തിനാ മനുഷേനോടിത്രേം സ്നേഹം....

എനിക്കിഷ്ടായി ട്ടൊ പട്ടീനെ....

നോക്കിക്കൊ... ദിലീപ് മോന്‍ എന്നേലും ഒരു പട്ടീനെ വളര്‍ത്തും,,,

ശുംഭനു കൂട്ടായ് നല്ലോരു ശുനകന്‍ ഉലകം കണ്ടീടാന്‍ ജനിപ്പുവതും കാത്ത്... നിര്‍ത്തട്ടെ... !!!

-------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------

ഒരു മനുഷ്യന്‍ ഉണ്ടാക്കിയ കഥ...

2011-11-07T12:30:00.002+05:30

പലപ്പോഴും ചിന്തിച്ച് കൂട്ടാറുള്ള ചവറുകളില്‍ ഒന്നാണ്... ഭൂമിയിലെ ആദ്യത്തെ മനുഷ്യന്‍ എന്തൊക്കെയാവും ചിന്തിച്ച് കൂട്ടിയിട്ടുണ്ടാവുക... ???

Well,, as well as the reason as possible,,, പുള്ളി ഒരു ആണ് ആണെന്ന് തത്ക്കാലം ഞാന്‍ അങ്ങ് assume ചെയ്യുവാ... അല്ലേല്‍ തന്നെ ഈ പെണ്‍കൊച്ചുങ്ങള്‍ എപ്പോഴൊക്കെ എന്നാ ഒക്കെയാ അങ്ങ് ചിന്തിച്ച് കൂട്ടുന്നത് എന്ന് ഒരെത്തും പിടിയും കിട്ടാറില്ല,, അപ്പഴാ ഭൂമിയിലെ ആദ്യത്തെ പെണ്ണിന്റെ കാര്യം... അമ്മച്ചീ... വേണ്ടാ.. ആണ് തന്നെ മതി...
ങ്ങാ അപ്പൊ എന്തുവാ... ഭൂമിയിലെ ആദ്യത്തെ ചെക്കന്‍ എന്തൊക്കെയാ ഒപ്പിച്ചുകൂട്ടിയിട്ടുണ്ടാവുകാ യെന്ന്.. അല്ലെ..??

എന്നതായാലും പൂള്ളിയെ വിശക്കുമ്പോള്‍ തിന്നാനും ഉറക്കം വരുമ്പോള്‍ കിടക്കാനും ആരും പഠിപ്പിച്ച് കൊടുക്കേണ്ട ഗതികേട് വന്നിട്ടുണ്ടാവില്ല...

എന്നിരുന്നാലും ഒരു സംശയം... ആദ്യത്തെ മനുഷ്യന് അച്ഛന്‍ മനുഷ്യനും അമ്മ 'മനുഷ്യിയും' ഉണ്ടായിരുന്നുവോ ആവോ...?? അല്ല... ഇവല്യൂഷന്‍ [evolution] വഴിയാ ഉണ്ടായതെങ്കില്‍ അതിന്റെ ഇരുപ്പുവശവും കിടപ്പ് വശവും ഒക്കെ എങ്ങനെ ആയിരിക്കും....

ഓ അതിപ്പൊ ഇവല്യൂഷന്‍ ഇങ്ങനെ പെട്ടെന്ന് മനുഷ്യനെ പൊട്ടിമുളപ്പിച്ചിട്ടുണ്ടാവില്ല അല്ലെ... പതുക്കെ പതുക്കെ ഇങ്ങനെ ഇങ്ങനെ മനുഷ്യക്കുരങ്ങന്‍... മനുഷ്യക്കുരങ്ങ... മനുഷ്യക്കുര... (അമ്മച്ചീ.. !!!).. മനുഷ്യക്കു... മനുഷ്യക്കുട്ട... മനുഷ്യക്കുട്ടി... അങ്ങനെ അങ്ങനെ കാലം കാലനുകൊടുക്കാതെ ഒരു മനുഷ്യക്കിടാവിനെ സമ്മാനിച്ചതാവും....!!!

എന്നാലും ഏതോ ഒരു definable point ഉണ്ടാവണ്ടെ... അതായത് മനുഷ്യന്‍ എന്ന് വിളിക്കാന്‍ മാത്രം ക്വാളിഫിക്കേഷനോടെ ജനിച്ച ഒരു 'മനുഷ്യക്കുട്ടി' ഉണ്ടാവണ്ടേ....

അതിന്റേം അച്ഛനും അമ്മയും മനുഷ്യരായിരുന്നെന്ന് പറഞ്ഞാല്‍ ഇതൊരു അറ്റമില്ലാത്ത ശൃംഖല ആയിട്ട് തുടരും പറഞ്ഞേക്കാം....

ആ പോട്ടെ....

എന്ത് പോട്ടെ... ?? അങ്ങനെ വിട്ടാല്‍ പറ്റുവോ...

അല്ല അങ്ങനൊക്കെ ചിന്തിച്ച് നോക്കുവാണേല്‍ നമ്മളും ഇപ്പൊ മനുഷ്യരാണെന്ന് തറപ്പിച്ച് പറയാന്‍ ഒക്കുവോ...

മനുഷ്യക്കുട്ടി പുരോഗമിച്ച് പുരോഗമിച്ച് മനുഷ്യക്കുട്ടിച്ച... മനുഷ്യക്കുട്ടിച്ചാത്ത... അങ്ങനെ മനുഷ്യക്കുട്ടിച്ചാത്തനിലെത്തിയാല്‍ പോലും നമ്മളൊന്നും അത് തിരിച്ചറിയാന്‍ പോണില്ലെന്റെ സാറേ...

അല്ല.. ആദ്യത്തെ മനുഷ്യക്കുട്ടിയുടെ ആ "വിശക്കുമ്പോള്‍ തിന്നണം ഉറക്കം വരുമ്പോള്‍ കിടക്കണം" എന്ന സിമ്പിള്‍ ജീവിതശൈലിയിലേക്ക് എല്ലായെണ്ണവും കൂടി ഇപ്പൊ കൂട്ടിച്ചേര്‍ത്തിരിക്കുന്ന complexities ആലോചിച്ചാല്‍ ശരിക്കും ഒരു 'മനുഷ്യക്കുട്ടിച്ച'നിലെത്തിയ മട്ടില്ലായ്മ ഇല്ലാതില്ലാതില്ല അല്ലെ.. ??? ഓ ആലോചിച്ച് തല പുണ്ണാക്കണ്ട... മനുഷ്യക്കുട്ടിച്ചനിലെങ്കിലും നമ്മളെത്തിയിട്ടുണ്ട്... ഹാ ഉറപ്പാണെന്ന്...

കുറച്ച് നാള്‍ മുന്‍പ് ക്ളാസ്സില്‍ ഒരു മനുഷ്യക്കുട്ടിച്ചന്‍ പ്രൊഫസര്‍ പറഞ്ഞ് കേട്ട നല്ലൊരു തിയറി ഉണ്ട്... “Animals are born to propagate their genes... but men are born to propagate their ideas..”... വലിയൊരു ശതമാനം വരെ ഈ തിയറിയോട് ഞാനും യോജിക്കുന്നുണ്ട്... വേറൊന്നും കൊണ്ടല്ല, യോജിച്ചേ പറ്റൂ.... എന്താ കാര്യം ?? ഒന്നാലോചിച്ച് നോക്കിയേ,,, ഈ തിയറി തെറ്റാണെന്ന് സ്ഥാപിക്കാന്‍ ശ്രമിക്കുന്നതിലൂടെ തന്നെ ഞാന്‍ സ്വയം ഈ തിയറി ശരിയാണെന്ന് സ്ഥാപിക്കും.... എത്ര മനോഹരമായ ഉഡായിപ്പ് തിയറി അല്ലെ... ??

അപ്പോള്‍ പിന്നെ ഈ തിയറി തന്നെ ആയിരിക്കും നമ്മള്‍ മുന്‍പെ ചിന്തിച്ച ആ definable point-ഇനെ define ചെയ്യുന്നത്...

അങ്ങനെ ഏതോ ഒരു മൃഗ അണ്ണനും മൃഗ അണ്ണിയും propagate ചെയ്ത ജീനുകളില്‍ നിന്ന് ,, വെറുതെ ഒരു ചെയ്ഞ്ചിന് “മമ്മീ, ഡാഡീ... വാവൂട്ടി ഇനി മുതല്‍ ideas propagate ചെയ്തോളാം ട്ടാ" എന്ന് വലിയവായില്‍ ശപഥമെടുത്ത് ,, ഒരു കുരുത്തംകെട്ട so called മനുഷ്യക്കുട്ടി ഭൂജാതനായി...

പക്ഷെ ഒന്നല്ല കെട്ടോ... എവിടെയൊക്കെയൊ ആയി എങ്ങനെയൊക്കെയോ പതിനായിരക്കണക്കിനു വെറൈറ്റി കുരുത്തംകെട്ടവന്മാര്‍ ഭൂജാതരായി കാണണം എന്നാണ് വെയ്പ്പ്... അല്ലേല്‍ നമ്മള്‍ കൊച്ചുമക്കളില്‍ ഇത്രകണ്ട വെറൈറ്റി ഉണ്ടാകുമാറില്ലായിരുന്നുവത്രെ...

പക്ഷെ ആദ്യത്തെ മനുഷ്യക്കുട്ടികള്‍ എന്തിനായിരിക്കണം ഐഡിയ പ്രൊപ്പഗേറ്റ് ചെയ്യാന്‍ താത്പര്യം കാണിച്ചത്...??

നമ്മുടെ കയ്യിലെ സ്പെസിമനായ [specimen] ആദ്യത്തെ മനുഷ്യച്ചെക്കന്മാരിലെ ഒരു ആദി ചെക്കനെ തന്നെ അങ്ങ് പിടിക്കാം...

പാട്ട് പാടാന്‍ കഴിവുണ്ടെന്ന് കരുതി ഒരു വ്യക്തി എല്ലാ നേരവും പാട്ട് പാടിക്കൊണ്ട് നടക്കുമോ... ഇല്ലല്ലോ... അത് പോലെ തന്നെ ചിന്തിക്കാന്‍ കഴിവുണ്ടെന്ന് കരുതി നമ്മുടെ ചെക്കന്‍ ഇങ്ങനെ വെറുതെ ഐഡിയകള്‍ പ്രൊപ്പഗേറ്റ് ചെയ്ത് കൊണ്ട് നടന്നിരിക്കണമെന്നില്ല...

തീയില്ലാതെ പുകയുണ്ടാവില്ലല്ലോ... എല്ലാ കാര്യത്തിനു പിന്നിലും ഒരു കാരണമുണ്ടാവണം... ഇവിടെ തീ വന്നത് ഒരു മനുഷ്യ 'ചെക്കിയുടെ' രൂപത്തില്‍ തന്നാവണം...

മനുഷ്യനായെന്ന് കരുതി മൃഗങ്ങളുടെ അടിസ്ഥാനപരമായ instincts മറക്കാനാവില്ലല്ലോ... ഹാ ആദി ചെക്കന്‍ അങ്ങനെ ഇവല്യൂഷന്‍ വഴി വന്ന വഴി മറക്കുന്നവനല്ലാന്ന്....

പക്ഷെ മൃഗമണ്ണന്നനായിരുന്നപ്പോള്‍ gene propagate ചെയ്യണമെങ്കില്‍ കാര്യങ്ങളൊക്കെ കുറച്ചു കൂടി സിമ്പിളായിരുന്നു.... ശക്തിയും സ്വത്സിദ്ധമായ ചില പാടവങ്ങളും തനതായ ശൈലികളില്‍ മൃഗമണ്ണിയെ ട്യൂണ്‍ ചെയ്യാന്‍ ഓരോ മൃഗമണ്ണനെയും പ്രാപ്തനാക്കി...

പക്ഷെ നമ്മുടെ പാവം ആദി ചെക്കന്റെ കാര്യത്തില്‍ competition കുറച്ച് കൂടി ടൈറ്റായി.... ഇനിയിപ്പൊ ട്യൂണിംഗ് വേണ്ടവിധം പ്രാവര്‍ത്തികമാകണമെങ്കില്‍ ചെക്കിയുടെ മുന്നില്‍ താനൊരു different dude ആണെന്ന് prove ചെയ്യേണ്ട അവസ്ഥയായി....

അങ്ങനെ നമ്മുടെ ആദി ചെക്കന്‍ മറ്റ് ആദി ചെക്കന്മാരുടെ മേല്‍ മേല്ക്കൈ നേടി തന്റെ ആദി ചെക്കിയുടെ മുന്നില്‍ സ്റ്റാറാവാന്‍ ഐഡിയാസ് പ്രൊപ്പഗേറ്റ് ചെയ്ത് തുടങ്ങി....

ഇവിടെയും അടിസ്ഥാനപരമായി prime mover എന്തായിരുന്നു... ?

Lust... അത് തന്നെ...

പിന്നീടെപ്പഴോ പട്ടികയില്‍ function of a function ആയി 'Lust for recognition' കൂടി സ്ഥാനം പിടിച്ചിരിക്കണം...

ഹൊ,, എന്നാലും ചിന്താരീതികളിലെ complexities-ഇന്റെ എണ്ണം exponentially കൂട്ടി കൊണ്ട് വന്ന ആ കോപ്പിലെ ഐഡിയാസ്... അവയെ അവന്‍ പുരോഗതിയുടെ വിഡ്ഢിക്കുപ്പായമണിയിപ്പിക്കാനും മറന്നില്ല... അങ്ങനെ ഐഡിയാസ് നിദാന്തം പ്രാപ്തമാക്കിയ ആ മേല്ക്കൈ ഉപാധിയാക്കി തന്റെ ആദി ചെക്കി വഴി സ്വന്തം ജീനും പ്രൊപ്പഗേറ്റ് ചെയ്ത് അവന്‍ ഞെളിഞ്ഞ് നിന്ന് സ്ഥാപിച്ചു : 'Animals are born to propagate their genes... but men are born to propagate their ideas..'

അപ്പൊ അവസാനം സംഗതി എന്നതാ... ??

ഓണം വന്നാലും ഉണ്ണി പിറന്നാലും, we are all born to reproduce... and just to reproduce.. !!!

അപ്പഴേ.. മനുഷ്യക്കുട്ടിച്ചാ.... ഇനിയെങ്കിലും ഇവല്യൂഷന്‍ ചേട്ടായി റിവേഴ്സ് ഗിയറില്‍ നമ്മുടെ ഈ വണ്ടി ഒന്ന് ഓടിച്ച് നോക്കാന്‍ സമ്മതിക്കുമോ ആവോ... അല്ല,, homo sapien sapien-ഇല്‍ നിന്നും homo sapien-ഇലേക്ക് ഒന്ന് റിട്ടേണ്‍ ട്രിപ്പടിക്കാന്‍ ഒരു ആശ... വിശക്കുമ്പോള്‍ തിന്നാനും ഉറക്കം വരുമ്പോള്‍ കിടക്കാനും ചെറിയ ഒരു കൊതി.... !!!

എന്തേ... നടക്കില്ല അല്ലെ....

അല്ല വേണമെന്നില്ല... ഞാന്‍ ചുമ്മാ ഒരു ഐഡിയ പ്രൊപ്പഗേറ്റ് ചെയ്തെന്നെ ഉള്ളു..... ഏത്...??? ;)

മോനേ... മനസ്സില്‍ ലഡ്ഡു പൊട്ടി...

2011-06-17T12:30:00.007+05:30

കുറച്ചുനാളായിട്ടില്ലാതിരിക്കുവാരുന്നു...

വീണ്ടും തുടങ്ങി... എന്തുവാ... ആ അത് തന്നെ..

ജീവിതം മടുത്ത് തുടങ്ങിയെന്ന്....

ഇമ്മടെ സലിംകുമാറണ്ണന്‍,,, അയ്യൊ സോറി... ഭരത് സലിം കുമാറണ്ണന്‍ പറഞ്ഞത് പോലെ... “എന്തിനോ വേണ്ടി തിളയ്ക്കുന്ന സാമ്പാറുകള്‍...”

മനുഷേന് ജീവിക്കാന്‍ എന്തൊക്കെ വേണം... ജലം, വായു, ഭക്ഷണം... മതിയോ..

അയ്യോ അല്ലേ... നമ്മളും രണ്ടാം തരത്തില്‍ 'ചയന്‍സ്സ്' പഠിച്ചതാണേ.... അന്ന് റോസി ടീച്ചറ് പറഞ്ഞത് വസ്ത്രവും പാര്‍പ്പിടവും കൂടി വേണമെന്നാ... (അതില്‍ വസ്ത്രത്തിനു പിന്നിലെ സൈക്കോളജി അന്നും ഇന്നും എനിക്കത്ര ദഹിച്ചിട്ടില്ലെങ്കിലും.. ആ അത് പോട്ടെ..)

എന്നാലും ഇത്രയും മതിയോ... വെറും നിലനില്പ്പാണ് ആവശ്യമെങ്കില്‍ ശരി സമ്മതിച്ചു,, ഇതൊക്കെ തന്നെ ധാരാളം. പക്ഷെ ജീവിക്കുവാന്‍ എന്ന് പറയുമ്പോള്‍ അതില്‍ ജീവിതം എന്നൊരു ഘടകം കൂടി നുഴഞ്ഞു കയറി വരുന്നില്ലെ...?

അതവിടുന്നും പോയി...

അപ്പോഴിനി ജീവിതത്തിന് അര്‍ത്ഥമുണ്ടാക്കുവാന്‍ പോകണം.. ജീവന് വളമായി ആഗ്രഹങ്ങള്‍ വേണം... കനിയായി അംഗീകാരം വിളയണം...

അല്ലേലും എനിക്കന്നേ തോന്നിയതാ.. എന്തുവാ... ആ അത് തന്നെ...

ബുദ്ധനു വട്ടാണെന്ന്..

ആഗ്രഹങ്ങള്‍ പാടില്ല പോലും...

ആ പാടില്ല കോയാ... നല്ല എളുപ്പമാണെന്ന്, അതന്നെയല്ലെ നമ്മളും പറഞ്ഞു വരേണത്..

ഓ എന്നതാ, അതിനിടയ്ക്കും അളിഞ്ഞ കോമഡി.. നിര്‍ത്തീട്ടെണീച്ച് പോഴെ.....

അല്ല അതായത്,, കഷ്ടതകള്‍ക്കാധാരമാകുന്നത് ആഗ്രഹങ്ങളാണെന്നൊക്കെ പറഞ്ഞാല്‍,, ഹാ എന്നതാ ഇത്.. ആഗ്രഹങ്ങളില്ലാതെ മനുഷേനെങ്ങനെ ജീവിക്കുമെന്നാ ഈ പറേണത്..

ജീവിക്കുവാന്‍ ഒരു ഒരു ഇത് വേണ്ടായോ.. ഏത്... ആ അത് തന്നെ..

ഹല്ലാതെ പിന്നെ...!!!

നീ നിന്റെ ഈഗോയെ ചാമ്പലാക്കൂ... എന്നിട്ട് നീ എല്ലാമെല്ലാമായ ഒന്നുമില്ലായ്മയുടെ അനന്തതയിലേയ്ക്ക് അലിഞ്ഞു ചേരൂ എന്നൊക്കെ പറഞ്ഞാല്‍...

ആ കേള്‍ക്കാന്‍ സുഖമുണ്ട്... എന്നും വെച്ചോണ്ട് അണ്ടര്‍വെയറൂരിയെറിയുന്ന പോലെ എറിഞ്ഞാല്‍ പോകുന്ന സാധനമല്ലേ ഈ ഈഗോ... പിന്നെ അലിഞ്ഞ് ചേരാന്‍ അങ്ങോട്ട് ചെല്ല്... ഒന്നുമില്ലായ്മയവിടെ വായും പോളിച്ച് അനന്തതയും കാണിച്ച് നില്പ്പോണ്ടാരിക്കും അലിയിച്ച് ചേര്‍ക്കാന്‍... ഒന്നു പോടാപ്പാ...

ങ്ങാ എനിക്കപ്പഴേ തോന്നിയതാ ഈ ബുദ്ധന്മാര്‍ക്കെല്ലാം വട്ടാണെന്ന്... പക്ഷെ ഉള്ളത് പറയണം കെട്ടൊ, ആരും കൊതിക്കുന്ന സുഖമുള്ള ഒരു വട്ട്...

യൂണിവേഴ്സിങ്ങനെ വലുതായി വലുതായി വരാത്രെ... ഞാനല്ല,, ചയന്‍സറിയാവുന്ന ലോ ലാ ചേച്ചിയാ പറഞ്ഞത്..

ബ്രഹ്മണും ഇങ്ങനെ വലുതായി വലുതായി വരാത്രെ... ഇതും ഞാനല്ല,, അനന്തതയിലേയ്ക്ക് പണ്ടെങ്ങാണ്ടോ ഊളിയിട്ടിറങ്ങി അലിഞ്ഞ് ചേര്‍ന്ന ലോ ലാ ചേട്ടനാ പറഞ്ഞത്..

അങ്ങനൊരു കാര്യത്തിലെങ്കിലും തീരുമാനമുണ്ടായി.. മനുഷേനിനി എങ്ങനൊക്കെ തലകുത്തി നിന്ന് തല പുണ്ണാക്കിയാലും ഇതിന്റൊന്നും അര്‍ത്ഥവും അര്‍ത്ഥമില്ലായ്മയും കണ്ട് പിടിക്കാന്‍ പോണില്ലെന്റപ്പനേ...

ആകുമായിരുന്നെങ്കില്‍ എന്നേ ആകാമായിരുന്നു..

അല്ല അതിപ്പൊ എങ്ങനാ... അറ്റോം മുറീം തപ്പി ഒരു മൂലയ്ക്കെത്താറാകുമ്പോഴത്തേക്കും മൂല മൂലത്തിലെ പോടീം തട്ടീ ദാ ദതിന്റെ ദപ്പുറത്ത് വരെ എത്തിയിട്ടുണ്ടാവും... ഹാ ഇതിങ്ങനെ വലുതായിക്കോണ്ട് വലുതായിക്കോണ്ട് ഇരിക്കുവല്ലിയോ.. പിന്നെങ്ങനെ തപ്പി തപ്പി ഒരറ്റത്തോട്ടെത്താനാണെന്ന്...

"എന്താണെന്നറിയില്ല എന്തുകൊണ്ടെന്നറിയില്ല ആവി വന്നീല്ല... പുട്ടിന് ആവി വന്നീല്ല...”.. വെറുതെ, ഒരു പാട്ട് മൂളിയതാ... എന്തെ ഇട്ടപ്പെട്ടില്ലെ....

മനുഷേന്‍ പിന്നേം ഇങ്ങനെ ജീവിച്ചുകൊണ്ടേ ഇരിക്കും... ആവശ്യമില്ലാത്ത ആദര്‍ശങ്ങളും കെട്ടിപ്പിടിച്ച്, ആഗ്രഹങ്ങളുടെ വിഴുപ്പു ഭാണ്ടവും ചുമന്ന്, മൊറാലിറ്റിയുടെ മുഖം മൂടിയുമണിഞ്ഞ്, ആരോ വലിക്കുന്ന ചരടിനു ചുവട്ടില്‍ പാവക്കൂത്താടി ഇങ്ങനെ ഇങ്ങനെ...

അല്ലേലും എനിക്ക് പലപ്പോഴും തോന്നിയതാ...

എന്തുവാ.. ആ അത് തന്നെ...

മനുഷേന്‍ ഈ ലോകത്തിനു ഏറ്റവും അനുയോജ്യനല്ലാത്ത ഒരു ഹതഭാഗ്യനാണെന്ന്...

ജനിച്ച് വീണയുടന്‍ സ്വയം അമ്മിഞ്ഞ തേടി പാല്‍നുണയാന്‍ പോലും കഴിവില്ലാത്ത, കരയാന്‍ മാത്രമറിഞ്ഞുകൊണ്ട് ഭൂമിയിലേയ്ക്ക് കെട്ടിയെടുക്കുന്ന കൊച്ച് കഴുവേറി... എന്നിട്ടും most adaptable among all living species എന്ന ഖ്യാതി ബാക്കി... ലോകത്തിനു ജന്മി താനെന്ന അഹങ്കാരവും കൂടെപ്പിറപ്പായപ്പോള്‍ പൂര്‍ത്തിയായി...

എന്തിനാ ജീവിക്കുന്നതെന്നു പോലുമറിയാത്ത മരപ്പൊട്ടന്‍.... എന്നിട്ടും പിന്നേം pro-create ചെയ്ത് ജീനും propagate ചെയ്ത് നടക്കുവാ... മരമണ്ടന്‍... മരപ്പൊട്ടന്‍... !!!

എടോ ദൈവം എന്ന് പേരുള്ള തേര്‍ഡ് റേയ്റ്റ് ചെറ്റെ.... തനിക്കെന്നെ വല്ല പട്ടിയായി ജനിപ്പിച്ചൂടാരുന്നൊ... ഈ നൂലാമാലകളൊന്നും അറിയേണ്ടായിരുന്നല്ലൊ...

വേണ്ട... ഒന്നുമില്ലേലും കന്നിമാസത്തിലെങ്കിലും ഒന്ന് അര്‍മാദിക്കാരുന്നല്ലൊ.... !!!

ഹോളി ഹേ... !!!

2011-03-20T12:30:00.018+05:30

രാവിലെ ഒന്ന് പല്ല് തേക്കാന്‍ മുറിക്ക് പുറത്തിറങ്ങിയ ഞാനാ.... ലവന്മാര്‍ വന്ന് പൊക്കിക്കോണ്ട് പോയത് മാത്രം ഓര്‍മയുണ്ട്... പിന്നീട് എല്ലാം വളരെ പെട്ടെന്നായിരുന്നു..... അല്ല... ഈ ഹോളിയേ..... !!!

രണ്ടാം ക്ളാസ്സ് മുതല്‍ എല്ലാ വര്‍ഷവും മുടങ്ങാതെ ഈ ഹോളി ഹോളി എന്നു കേട്ട് വന്നിരുന്നെങ്കിലും, വടക്കേ ഇന്ത്യക്കാര്‍ക്ക് ഹോളിഡേ കിട്ടുന്ന ഒരു ദിവസം എന്നതിനേക്കാളുപരി അപ്പറഞ്ഞ സാധനത്തെപ്പറ്റി യാതൊരുവിധ ബോധവും ഉള്ളതിന്‍റെ അഹങ്കാരം എനിക്കില്ലായിരുന്നു...

അതുകൊണ്ട് തന്നെ ഇങ്ങ് കാണ്‍പൂര്‍ എത്തി പണ്ടാരടങ്ങി കിടക്കുന്ന ഈ വര്‍ഷവും ‘ഹോളി വരുന്നേ... ഹോളി വരുന്നേ’ എന്ന് പറഞ്ഞ് കേട്ടപ്പോള്‍ ഒരു ദക്ഷിണേന്ത്യക്കാരനായിപ്പോയതു കൊണ്ട് മാത്രം കഴിഞ്ഞ പത്ത് ഇരുപത് വര്‍ഷമായി നിഷേധിക്കപ്പെട്ട ആ ഹോളിഡേ ആദ്യമായി കിട്ടാന്‍ പോകുന്നതിന്റെ സന്തോഷമായിരുന്നു മനസ്സ് നിറയെ... കൂട്ടത്തില്‍ എന്താണ് ഈ ഹോളി എന്നറിയാന്‍ ചെറിയ ഒരു ആകാംക്ഷയും....

പക്ഷെ ഹോളി പുറപ്പെടുവിച്ച ആ ആകാംക്ഷയ്ക്ക് കാലത്ത് കട്ടിലില്‍ നിന്നും എന്റെ കാലൊന്ന് പൊക്കി നിലത്തേക്കെത്തിക്കാന്‍ മാത്രം കെല്പൊന്നും ഇല്ലാത്തത് കൊണ്ടൊ എന്തോ, എണീറ്റ് പിടിച്ച് വന്നപ്പോഴത്തേക്കും സ്ഥിരം സംഭവിക്കാറുള്ളത് പോലെ തന്നെ ചെറിയ സൂചി പത്തും വലിയ സൂചി മുപ്പതും പിടിച്ചിരുന്നു...

“എന്നാല്‍ പിന്നെ ഏതായാലും ഹോളി ഒക്കെയല്ലെ, ഒരു ചെയ്ഞ്ച് ഒക്കെ വേണ്ടെ, രാവിലെ തന്നെ ഒന്ന് പല്ലു തേച്ച് കളയാം” എന്ന തീരുമാനത്തില്‍ അടിയുറച്ച് ഞാന്‍ മുറി വിട്ടിറങ്ങി....

ഇറങ്ങിയപാടെ നാല് പാടും കണ്ണോടിച്ചെങ്കിലും ഹോളിയുടേതായ ബഹളമൊന്നും ഒരിടത്തും കാണാനില്ല... ഓഹോ... അപ്പൊ ഇത്രെ ഒക്കയെ ഉള്ളു... ഇതിപ്പൊ ‘പുലി വരുന്നേ പുലി വരുന്നേ’ എന്ന് പറഞ്ഞ പോലെ ആയല്ലൊ... വെറുതെ നേരത്തെ എണീറ്റ് ഹോളി കാണാന്‍ ഉറക്കം വേയ്സ്റ്റ് ആക്കാഞ്ഞത് നന്നായി.....

മനസ്സ് നിറഞ്ഞ് പല്ലുതേച്ച് , മൂന്നാം നിലയിലെ എന്‍റെ കൊച്ച് മുറിയിലേക്ക് തിരിച്ച് നടക്കുന്ന വഴി താഴെ നിന്ന് ആരോ നീട്ടി വിളിച്ച് ചോദിക്കുന്നത് കേട്ടു... “ലിയോ.... ദിലീപ് കാ റൂം കോന്‍സാ ഹേ... ???”

“ഉയ്യോടാ, ആരോ എന്നെ തേടി ഹോളി ആശംസിക്കാന്‍ വരുന്നുണ്ട്... ശ്ശൊ, ഈ ഹിന്ദിക്കാരുടെ ഒരു കാര്യം... എന്നാ ചെയ്യാനാ.... വെറുതെ കയറി അങ്ങ് ആശംസിച്ച് കളയും......!!!...”

ഏതായാലും ആ പാവത്തിനെ മേലോട്ട് നടത്തി ബുദ്ധിമുട്ടിക്കേണ്ടല്ലോ എന്ന് കരുതി ഞാന്‍ മനസ്സ് നിറഞ്ഞ് ആശംസ വാങ്ങുവാനായി പടവുകള്‍ ഓരോന്നായി തുള്ളിച്ചാടി താഴോട്ടിറങ്ങി....

പാതി വഴിയെ വച്ച്, മേലോട്ട് എന്നെയും തേടി കൈയ്യും പിറകില്‍ കെട്ടി നടന്ന് വന്ന ഹിന്ദിക്കാരന്, ഒരു ഹോളി ഹഗ്ഗ് കൊടുത്തേക്കാം എന്ന് കരുതി കൈകളും നീട്ടി വിടര്‍ത്തി “ഹാപ്പി ഹോളി” എന്ന് പറയാന്‍ “ഹാ...” പറഞ്ഞതും ഒരു കിലോ ചായം എന്‍റെ മുഖത്തും വായിലും....!!!

കൂട്ടത്തില്‍ ഡാഷുമോന്‍റെ ഒരു ഉപദേശവും.. “Hahaa… Happy Holi man… Better go and change your dress immediately…. The whole group is coming in search of you… !!!”…

“ഓഹോ... അതെ അല്ലെ... ഇനീം വരുന്നുണ്ടല്ലെ... ഒരു നടയ്ക്ക് തീരുന്ന ലക്ഷണമില്ലല്ലൊ എന്‍റെ കര്‍ത്താവേ” എന്ന് ‘ആത്മഗതിച്ച്’ കൊണ്ട് ഞാന്‍ ലവന്‍റെ അടുത്ത് അന്വേഷിച്ചു...

“Between, where is Leo…???”

ചോദിച്ച് നാവെടുത്തതും ഹിന്ദിക്കാരന്‍റെ സൈഡില്‍ അവതാര്‍ സിനിമയിലെ കുട്ടിത്തേവാങ്കിനെ പോലെ നീല പൂശി നിന്ന ഒരു രൂപം എന്നോടായി ദയനീയാവസ്ഥയില്‍ മെല്ലെ മൊഴിഞ്ഞു...

“അളിയാ... ഞാന്‍ ലിയൊ ആണെടാ... യെവന്‍മാര്‍ എന്നെ ആദ്യമെ തന്നെ പൊക്കി ഈ കോലത്തില്‍ ആക്കി... നീ വേഗം പോയി ഡ്രെസ്സ് മാറി വാ... ഇപ്പൊ കിട്ടിയതൊന്നും ഒന്നുമല്ലാ.. ഇനി വരാന്‍ ഇരിക്കുന്നതെ ഉള്ളു...”

മുറിയിലെത്തി, കോപ്പന്മാരുടെ പെട്ടെന്നുള്ള ആക്രമണം മുന്നില്‍ കണ്ട് വാതിലുമടച്ച്, കണ്ണാടിക്ക് മുന്നില്‍ പൊയി ഒന്ന് കണ്ണോടിച്ചു...

ആഹാ മനോഹരം.... ഏഷ്യന്‍ പേയിന്‍റ്സിന്‍റെ പരസ്യത്തിനയക്കാന്‍ പറ്റിയ കോലത്തില്‍ ആയിട്ടുണ്ട്.... രാവിലെ തേച്ച് വെളുപ്പിച്ച ടൂത്ത് ഒക്കെ ഇപ്പൊ ദേ ‘ബ്ളൂ-ടൂത്ത്’ ആയിരിക്കുന്നു.... ഈശ്വരാ, അങ്ങനെ ആറ്റ്നോറ്റ് ഒന്ന് പല്ല് തേച്ചതും വേയ്സ്റ്റ് ആയി.... അങ്ങനെ ഹോളി എന്താണെന്ന് ഞാന്‍ കണ്ടറിഞ്ഞ് തുടങ്ങി.... !!!

അങ്ങനെ കണ്ടറിഞ്ഞ് അറിഞ്ഞ്, ഏതായാലും ഏന്തിടണം എന്ന കണ്‍ഫ്യൂഷനില്‍ തുണിപ്പെട്ടി തപ്പിയ എനിക്ക്, വരാനിരിക്കുന്ന മേളവും പുകിലും മുന്നില്‍ കണ്ട്, എന്തിട്ടില്ലെങ്കിലും സെക്കന്ഡ് പേപ്പറായി ഒരു ബോക്സര്‍ ഇടുന്നത് അത്യാവശ്യം ആണെന്ന തോന്നല്‍ പെട്ടെന്ന് തന്നെ ഉദിച്ചു...

ഉദിച്ച തോന്നല്‍ ഏതായാലും വേയ്സ്റ്റ് ആയില്ലാ... പിറകെ വന്ന വന്‍ പടയ്ക്ക് മുന്നില്‍ ധൈര്യസമേതം മുറി അടച്ചുള്ള ആ പ്രതിഷേധത്തിന്‍റെ പ്രത്യാഖാതമായി ‘കരിവീപ്പയില്‍ ഇട്ട് പെരട്ടി എടുക്കുന്ന’ വഴി ഇട്ടിരുന്ന ട്രാക്ക് സ്യൂട്ട് ഒക്കെ എവിടെയോ ഊരിപ്പോയിരുന്നു....

പക്ഷെ ഒരു ദുരനുഭവം കഴിഞ്ഞിട്ടും ആ ബുദ്ധി തല തൊട്ട് തീണ്ടാഞ്ഞതിനാല്‍, കണാരന്‍ ഹിന്ദിക്കാരുടെ അടുത്ത് നിന്നും ആ പഴയ ചോദ്യം ഇപ്രാവശ്യവും വീണ്ടും മനസ്സ് നിറഞ്ഞ് കേട്ടു നിര്‍വൃതി പൂണ്ടു...(“തനിക്കൊരു ജെട്ടിയിട്ട് കൂടേടോ...???”)...

എന്നാല്‍ അത് വരെ കാര്യമായ പരുക്കുകള്‍ ഒന്നും തന്നെ പറ്റാതെ, എല്ലാം കണ്ട് രസിച്ച് അര്‍മാദിച്ച് നിന്ന മുരിങ്ങയാകട്ടെ, പെട്ടെന്നൊരുത്തന്‍ ഒരു ചെറിയ കപ്പില്‍ ചായം കലക്കിയൊഴിക്കാന്‍ അതിക്രമിച്ചെത്തിയപ്പോള്‍ കുരുട്ട് ബുദ്ധി കാട്ടി കേണപേക്ഷിച്ചു.... “No no… Please don’t do it… I am having fever”

“Ohh… so you are having fever…. ???... Abhei…. BRING THE BUCKET... The mug doesn’t seem to suit him…”

ഒരു ബക്കറ്റ് കനത്ത ചായം മുരിങ്ങയുടെ തല വഴി ഒലിച്ചിറങ്ങി താഴേയ്ക്ക് പോകുന്ന സുന്ദരമായ കാഴ്ച.... ആഹാ... മുരിങ്ങയങ്ങനെ എട്ടിന്‍റെ പണി ചൊദിച്ച് വാങ്ങിച്ചു... പിന്നീട് ഓരോരുത്തരായി മന്ദം മന്ദം കടന്ന് വന്ന അവരവരുടെ വീതം വേറെയും മനസ്സ് നിറഞ്ഞ് നല്കിയപ്പോള്‍ ആ ക്യൂവില്‍ അവസാനം നിന്നവര്‍ക്ക് മുരിങ്ങയുടെ ശരീരത്തില്‍ ഇനി ചായം പൂശാന്‍ സൂചി കുത്താന്‍ സ്ഥലം പോലും തേടിപ്പിടിക്കണം എന്ന ദുരവസ്ഥയായി...

ഏതായാലും ചായവും ചെളിയും സമാസമം കലര്‍ന്ന ഹോസ്റ്റല്‍ ലോവ്ണിലെ (lawn) വെള്ളത്തിലേയ്ക്ക് പിന്നീട് കളിയും കുളിയും പുരോഗമിച്ചപ്പോഴത്തേയ്ക്കും ഹോളി എന്താണെന്ന് തൊട്ടറിഞ്ഞ് തുടങ്ങി...!!!

അങ്ങനെ തൊട്ടറിഞ്ഞ് അറിഞ്ഞ് വന്ന വഴി, കടി മൂത്ത നടന്ന ഒരുത്തന്‍ വന്ന് ഞാന്‍ ഇട്ടിരുന്ന എന്‍റെ പ്രിയപ്പെട്ട ടീ-ഷര്‍ട്ടും വലിച്ച് കീറി പറിച്ച്കൊണ്ട് ഒരു ഭ്രാന്തനെ പോലെ ഓടി അകന്നു... ഇതും ഹോളിയുടെ ഒരു ഭാഗമാണത്രെ... ഈശ്വരാ...

ഇനിയും അങ്ങോട്ട് കാണാന്‍ എന്തോക്കെ ബാക്കിയുണ്ട് എന്ന അമ്പരപ്പില്‍ കണ്ണ് മിഴിച്ച് നിന്ന ഞാന്‍, എന്‍റേത് പോലെ തന്നെ ടീ-ഷര്‍ട്ട് നഷ്ടപ്പെട്ട രണ്ട് മൂന്ന് ഹതഭാഗ്യന്മാരുടെ കീറിയെടുത്ത തുണികള്‍, നടുക്കു നിന്ന വേറൊരു കടിയന്‍ കൂട്ടിക്കെട്ടി വെള്ളത്തിലും മുക്കി പന്ത് രൂപത്തില്‍ ആക്കുന്നത് കണ്ട് വീണ്ടും അമ്പരന്നു... ഇതിപ്പൊ ഇനി എന്തിനാണാവോ...!!!

ആ തുണിപ്പന്ത് മേലോട്ട് നീട്ടിയെറിഞ്ഞ് അവന്‍ ആര്‍ത്തട്ടഹസിച്ചതും കൂട്ടത്തില്‍ നിന്ന പത്ത് മുപ്പതെണ്ണം ദേ തിരിഞ്ഞ് നാല് പാടും ചിതറിയോടുന്നു...

കാര്യമൊന്നും മനസ്സിലായില്ലെങ്കിലും ഓടണമെന്ന് മാത്രം മനസ്സിലാക്കിയ ഞാന്‍, “ഏതായാലും ഓടുവല്ലെ... ഇനി ആ പന്തിനകത്ത് എന്താണെന്നും കൂടി അറിയാമല്ലൊ” എന്നും കരുതി പന്തും ലക്ഷ്യമാക്കി ഓടി...

പെട്ടെന്ന് എവിടുന്നോ ഓടിയെത്തി പന്ത് ചാടിപ്പിടിച്ച കുത്തബ്-മിനാറിന്‍റെ അത്രയും പൊക്കവും വെച്ച് നടക്കുന്ന ഒരു ജാഡ തെണ്ടി, കല്ലിന്‍റെ കനത്തില്‍ ചുരുട്ടിക്കൂട്ടിയ ആ തുണിപ്പന്ത് കയ്യിലേന്തി എനിക്ക് നേരെ എറിയാനോങ്ങി.... പന്തികേട് മണത്ത് തിരിഞ്ഞോടിയ എന്‍റെ പുറത്ത് തന്നെ കൃത്യമായി കാലമാടന്‍ ഉള്ള ഊരെല്ലാം എടുത്ത് നീട്ടിയൊരു ഡൈറെക്റ്റ് ഹിറ്റ് പരിശീലിച്ചതും തെറിച്ച് നിലത്ത് വീണ ഞാന്‍ സന്തോഷത്താല്‍ ‘ചിരിച്ച്’ മണ്ണ് തപ്പി.... പുറം പൊളിഞ്ഞ വേദനയില്‍ ചുറ്റിനും ദയനീയാവസ്ഥയില്‍ നോക്കിയ എനിക്ക് നേരെ വീണ്ടും അതേ ഉത്തരം ലവന്മാര്‍ നീട്ടിയെറിഞ്ഞു,,, ഇതും ഹോളിയുടെ ഒരു ഭാഗമാണത്രെ.... അങ്ങനെ ഹോളിയെന്താണെന്ന് കൊണ്ടും അറിഞ്ഞ് തുടങ്ങി... !!!

അങ്ങനെ കൊണ്ടറിഞ്ഞ് അറിഞ്ഞ്, ചറപറാ ഏറും പിടിയും കഴിഞ്ഞ്, ട്രിപ്പിള്‍ കോട്ടായി അടിച്ച കളറുകള്‍ ഓരോന്നായി ഉരച്ച് തേച്ച് കഴുകി കളയുന്ന വഴി, അടുത്ത് നിന്ന് തന്‍റെ ഡബിള്‍ കോട്ട് ആവേശത്തില്‍ ഉരച്ച്കൊണ്ടിരുന്ന ചാച്ചന്‍ ഉപദേശിച്ചു...

“ഡാ.... നിന്‍റെ പുറത്ത് തേങ്ങയുടെ വലിപ്പത്തില്‍ ചുവന്ന് തുടുത്ത് കിടക്കുന്നത് അധികം ഉരയ്ക്കണ്ടാ... അത് ചായമല്ലാ... ഏറ് കൊണ്ട് ചതഞ്ഞ പാടാ...”

ഹമ്മേ... അപ്പൊ ഇതായിരുന്നല്ലെ ഈ ഹോളി ഹോളി എന്ന് പറയുന്നത്.... ഇത് ഞാന്‍ ഉദ്ദേശിച്ച ഐറ്റം അല്ല.... ഇനിയും ഇതു പോലത്തെ വേറെന്തെങ്കിലുമൊക്കെ വരാനുണ്ടോ ആവോ...!!!!

കല്ല്യാണ-കണാരന്‍

2011-01-21T12:30:00.004+05:30

ഇത് തികച്ചും ഒരു സാങ്കല്പിക കഥയേ അല്ല... അതുകൊണ്ട് തന്നെ കേന്ദ്ര കഥാപാത്രത്തിന്‍റെ പേര് ഉള്ളത് പോലെ തന്നെ പരാമര്‍ശിച്ചാല്‍ പിന്നെ ഞാന്‍ ഇവിടെ ജീവനോടെ ഉണ്ടാവണമെന്നില്ല... നമുക്കവനെ കണാരന്‍ എന്ന് വിളിക്കാം.... വെറും കണാരനല്ലാ... പറന്ന് പോകുന്ന വയ്യാവേലി ഗോവിണി വച്ച് പിടിക്കുന്ന കണാരന്‍...

മറ്റ് പ്രസക്ത കഥാപാത്രങ്ങള്‍ :

ചാച്ചന്‍

ഉക്കു

മാവേറി

ദിലീപ് മോന്‍

മുരിങ്ങ

മെല്ബിന്‍

അങ്കിള്‍ : മെല്ബിന്‍റെ അച്ഛന്‍

______________________________________________________________________

എന്നെ പോലെയുള്ള അപ്പാവികള്‍ മാത്രമെ അവനിപ്പൊഴും സുഹൃത്തുക്കളായി ഉള്ളു എന്ന തെറ്റിദ്ധാരണ കൊണ്ട് തന്നെ ആവണം, അങ്കിള്‍ ഹോസ്റ്റലിലെ ഞങ്ങള്‍ മല്ലു ഗാംഗിനെ മുഴുവനായി ബോംബേയിലോട്ട് മെല്ബിന്‍റെ ചേച്ചിയുടെ കല്ല്യാണത്തിന് ക്ഷണിച്ചത്...

പനന്തടി പോലത്തെ ഏഴെണ്ണവും പിന്നെ ഞാനും.... (ശാരീരിക വളര്‍ച്ച മാത്രം... എട്ടെണ്ണത്തിനും ബുദ്ധിവളര്‍ച്ച ഏഴയലത്തൂടെ പോയിട്ടില്ലാ...!!!)... എന്തെങ്കിലുമൊക്കെ സംഭവിച്ചില്ലെങ്കിലെ ആശ്ചര്യത്തിന് വഴിയുള്ളു എന്ന് ഞാന്‍ അപ്പഴേ കണക്ക് കൂട്ടിയതാണ്...

കണക്ക് കൂട്ടല്‍ പൂ‍ര്‍ണ്ണമായി ശരി വച്ച് കൊണ്ട് തന്നെ ട്രെയ്‍ന്‍ ടിക്കറ്റെടുക്കാം എന്ന് സ്വമേധയാ ഏറ്റിരുന്ന കണാരന്‍, തത്ക്കാല്‍ ടിക്കറ്റ് ബുക്ക് ചെയ്യേണ്ട ദിവസം നട്ടുച്ച വരെ രജായിക്കടിയില്‍ കൂര്‍ക്കം വലിച്ചു... അങ്ങനെ കണാരന്‍റെ പിടിപ്പ് കേടുകൊണ്ട് ടിക്കറ്റ് വേറെ ആണുങ്ങള്‍ കൊണ്ട്പോയി...

എങ്കിലും ഉറ്റ തോഴന്‍റെ ചേച്ചിയുടെ കല്ല്യാണത്തിന് തറ ടിക്കറ്റിലും ബോംബേയ്ക്ക് പിടിപ്പിക്കും എന്ന ദൃഢനിശ്ചയത്തില്‍ എട്ടെണ്ണത്തിനും ഒത്തൊരുമയുണ്ടായിരുന്നു...

സ്ളീപ്പര്‍ ടിക്കറ്റിന് പകരം ആ ദൃഢനിശ്ചയവും പോക്കറ്റിലിട്ട് കാണ്‍പൂര്‍ സെന്‍ട്രലില്‍ നിന്ന് ബോംബേയ്ക്ക് ട്രെയ്ന്‍ കയറിയ ഉടന്‍ തന്നെ, ഉത്തര്‍ പ്രദേശിന്‍റെ യഥാര്‍ത്ഥ മുഖം ഒട്ടിച്ച് വെച്ചപോല്‍ തിങ്ങിനിറഞ്ഞ് ഒട്ടിയൊട്ടി ഇരുന്ന ജനക്കൂട്ടം, ഒരു ദാക്ഷിണ്യവുമില്ലാതെ ഞങ്ങളുടെ ദൃഢനിശ്ചയത്തിന് നേരെ കൊഞ്ഞനംകുത്തി... ആസനം വയ്ക്കാന്‍ പോയിട്ട് കാല് കുത്താന്‍ പോലും ഒരിഞ്ച് ഗ്യാപ്പില്ലാ...

കണാരനോടപ്പൊ തോന്നിയ കലി... !!!

“എടാ പുല്ലന്‍ കണാരാ.... !!!!!!”... ഏഴെണ്ണവും കണാരന്‍റെ കരണത്തൊന്നു പൊട്ടിക്കാന്‍ കൈ ഓങ്ങി...

ഏതായാലും കാര്യങ്ങള്‍ വഷളാകുന്നതിന് മുന്നെ തന്നെ അടിയന്തരാവസ്ഥ പ്രഖ്യാപിച്ച്, ഫെവിക്കോള്‍ പരസ്യം പോലെ എട്ടെണ്ണവും ഒരു മൂലയ്ക്ക് ഒട്ടിക്കൂടി...

ഇനിയുള്ള ഇരുപത്തിനാല് മണിക്കൂര്‍ ഇതിനകത്ത് എങ്ങനെ തള്ളി നീക്കും എന്ന അങ്കലാപ്പില്‍ പൂണ്ട നിശബ്ദതയ്ക്ക് അന്ത്യം കുറിച്ചതും കണാരന്‍ തന്നെയായിരുന്നു...

“ഭയ്യാ.... ചാര്‍ ആലു വടെയ്....!!!!”...... “അല്ല നിങ്ങള്‍ക്കൊന്നും വിശക്കുന്നില്ലേ... എന്താ എല്ലാവരുടെയും മുഖത്തൊരു മ്ളാനത... ???”

ചോദ്യം കേട്ട് കലി പൂണ്ട ഉക്കുവിന്‍റെ വക ഇപ്രാവശ്യം കണാരന്‍റെ കരണത്തൊരടി ഞാന്‍ പ്രതീക്ഷിച്ചെങ്കിലും... അതുണ്ടായില്ലാ...

ഉക്കു കണാരനെ ചൊറിഞ്ഞ് നോക്കിക്കൊണ്ടും, കണാരന്‍ ആലു വട ഒന്നൊന്നായി അകത്താക്കിക്കൊണ്ടും ഇരുന്നു....

കൃത്യം പതിനഞ്ച് മിനിറ്റ് കഴിഞ്ഞപ്പോള്‍ വീണ്ടും നിശബ്ദത മുറിഞ്ഞു...

ചാച്ചനായിരുന്നു ഇപ്രാവശ്യം ‘മുറിക്കാനുള്ള’ അവസരം..

“ഹും.... എന്താടാ പെട്ടെന്ന് ഒരു നാറ്റം....”

പറഞ്ഞ് നാവെടുത്തതും ചാച്ചന്‍റെ ഡയലോഗിന്‍റെ പൊരുള്‍ ഞങ്ങള്‍ ഏഴു പേരുടെ മുഖത്ത് പ്രതിഫലിച്ചു ....

പ്രതിഫലിക്കാതിരുന്ന കണാരന്‍റെ എട്ടാമത്തെ മുഖത്തിന് നേരെ ആ ചോദ്യമെറിഞ്ഞ് കൊണ്ട് ഞങ്ങള്‍ നെറ്റി ചുളിച്ചു...

“കണാരാ... ആലു വടാ....????”

“ഞാനല്ലാ..... എന്‍റെ ഇങ്ങനെയല്ലാ.... !!!!” നിഷ്‍ക്കളങ്ക ഭാവത്തില്‍ കണാരന്‍ നിരപരാധിത്വം സ്ഥാപിക്കുവാന്‍ കേണു കെഞ്ചി....

ഏതായാലും ഉത്തരവാദിത്തമേറ്റെടുക്കാന്‍ ഉടമ വരെ മടിച്ച ആ ‘ഗീര്‍വാണമടിച്ച്’ സഹികെട്ട്, നിശബ്ദത വരെ കംപാര്‍ട്ട്മെന്‍റ് വിട്ടു..... !!!

ഒന്നും രണ്ടും പറഞ്ഞിരിക്കാന്‍ എട്ടുകൂട്ടത്തിന് കാരണങ്ങള്‍ എണ്ണാവതിലപ്പുറമുള്ളതിനാല്‍ പിന്നീട് രാത്രി വരെയുള്ള സമയം ഓടിയത് ട്രെയ്നിന്‍റെ എട്ടിരട്ടി വേഗത്തിലായിരുന്നു...

അങ്ങനെ രാത്രിയായി...

ഇനിയുള്ള പ്രശ്നം കണാരന്‍ തന്നെ സഭയില്‍ ഉന്നയിച്ചു...

“എടാ അതേയ്... നമ്മള്‍ ട്രെയ്നിലെവിടെ തലവയ്ക്കും..... അല്ലാ... തലചായ്ക്കും... ഉറങ്ങണ്ടേ...???”

വഴികള്‍ ഒന്നൊന്നായി ഓരോരുത്തരുടെ മുന്നില്‍ പെട്ടെന്ന് മിന്നിത്തെളിഞ്ഞു...

ചാച്ചന്‍ ഒരു പെട്ടിക്ക് മുകളില്‍ ഒട്ടിക്കൂടി.... കണാരന്‍ അത് കണ്ട് രണ്ട് പെട്ടിക്കിടയില്‍ ഒതുങ്ങിക്കൂടി.... മാവേറി സീറ്റിനറ്റത്തെ കമ്പിയില്‍ അലക്കി പിഴിഞ്ഞ് അഴയില്‍ വിരിച്ച ഷര്‍ട്ട്പോല്‍ തൂങ്ങി പടര്‍ന്നു.... ഞാനും മുരിങ്ങയും രണ്ട് സീറ്റിനിടയ്ക്കുള്ള ഗ്യാപ്പില്‍ അടിഞ്ഞു കൂടി....

അങ്ങനെ അങ്ങനെ ഓരോരുത്തരും ഓരോയിടത്തായി അഭയം പ്രാപിച്ചു...

പക്ഷെ കൂട്ടത്തില്‍ ഏറ്റവും ‘മെലിഞ്ഞ’ ഉക്കുവിന് മാത്രം തലചായ്ക്കാന്‍ ട്രെയ്നിലിടമില്ലാ.... ആ ചെറിയ ശരീരം ഏത് ഗ്യാപ്പിലൊതുങ്ങാന്‍.. ??

അവസാനം ഉക്കു തന്നെ പോംവഴി കണ്ട് പിടിച്ചു.... എനിക്കും മുരിങ്ങയ്ക്കും പെര്‍പ്പെന്ഡിക്കുലര്‍ (perpendicular) ആയി നടവഴിയില്‍ നെഞ്ചും വിരിച്ച് കിടക്കുക...

“കൊള്ളാം ബലേ ഭേഷ്.... പെരു വഴിയില്‍ തന്നെ ഈ ‘ചെറിയ’ നെഞ്ചും വിരിച്ച് കിടന്നോണം.... ഹിന്ദിക്കാര്‍ ചവിട്ടി പേസ്റ്റാക്കും പറഞ്ഞേക്കാം” ഞാനും മുരിങ്ങയും പുച്ഛിച്ചു....

ഞങ്ങളുടെ പുച്ഛം കാറ്റില്‍ പറത്തിക്കൊണ്ട് ഉക്കു വഴിനടപ്പുകാരുടെ ചവിട്ട് കൊള്ളാന്‍ തന്നെ തീരുമാനിച്ച് രണ്ടും കല്പിച്ച് പത്രവും നെഞ്ചും മുട്ടനെ വിരിച്ചു...

എന്നിട്ടോ.....???

“അയ്യോ.......!!!! മൈ**മാര്‍... ഇവന്മാര്‍ക്ക് വഴിയില്ക്കൂടി മാത്രെ നടക്കത്തുള്ളൊ...” എന്നുള്ള രസകരമായ, പരാതിയില്‍ കുളിച്ച നിലവിളി കേട്ട് ഞങ്ങള്‍ ഞെട്ടിയെണീറ്റുകൊണ്ടേ ഇരുന്നു....!!!!

അങ്ങനെ ചുരുക്കത്തില്‍ ഉറക്കം കുശാലായി....

രാവിലെ ബോംബേയിലെത്തി, സ്റ്റേഷനില്‍ കാത്തുനിന്ന മെല്ബിന്‍റെ അകമ്പടിയോടെ, ഞങ്ങള്‍ക്ക് ഒരുങ്ങിയിറങ്ങാനായി അന്ന് രാവിലത്തേയ്ക്ക് ഒഴിച്ചിട്ടിരുന്ന ഫ്ളാറ്റില്‍ ചെന്ന് മുട്ടിയതും വരവേല്ക്കാന്‍ അങ്കിളും ആന്‍റിയും (മെല്ബിന്‍സ് ഡാഡ് ആന്‍റ് മോം) കാത്ത് നില്പ്പുണ്ടായിരുന്നു...

“അരേ ദിലീപ്.... ആപ് ബഹുത് കാലാ ഹോ ഗയാ... ക്യാ ഹുവാ...???”

കണ്ടപാടേ അങ്കിളിന്‍റെ ഹിന്ദിയിലുള്ള കുശലാന്വേഷണം...

വന്നിട്ട് മാസം ആറായെങ്കിലും ഹിന്ദിയില്‍ ഇന്നും ശിശുവായ,,, ധോബി ഭയ്യയുടെ “യേ കപ്ടാ ആപ്കാ ഹേയ് ??” എന്ന ചോദ്യത്തിന് ഇന്നലെയും കൂടി “മേം കാ നഹീ” എന്ന് മറുപടി പറഞ്ഞ് പ്രാവിണ്യം തെളിയിച്ച ഞാന്‍,,, എന്ത് പറയണം എന്നറിയാതെ വായും പൊളിച്ച് നോക്കി നിന്നു...

കാഞ്ഞിരപ്പള്ളിക്കാരന്‍ അങ്കിള്‍ വീണ്ടും ഹിന്ദിയില്‍ ഓരോരുത്തരോടായി കുശലാന്വേഷണം തുടര്‍ന്ന് കൊണ്ടിരുന്നു...

ഇത് കേട്ട് എവിടെ എന്ത് പറയണം എന്ന് യാതൊരുവിധ ബോധവുമില്ലാത്ത ചാച്ചന്‍ ചിരിച്ച് കൊണ്ട് ‘കുശലിച്ചിരുന്ന’ അങ്കിളിനിട്ട് നൈസായി ഒന്ന് കൊട്ടി...

“അതേയ് അങ്കിളേ... ഞങ്ങളെല്ലാം മലയാളികള്‍ തന്നാ..!!!”

കൊട്ട് കേട്ട് ചിരി മങ്ങി, മുഖം ചുവന്ന്, അശരീരിയുടെ ഉറവിടം തേടി തല തിരിച്ച അങ്കിള്‍ കണ്ടത് മുപ്പത്തിരണ്ട് പല്ലും കാണിച്ച് നൈസായി ചിരിച്ച് കൊണ്ട് നില്ക്കുന്ന കണാരനെയാണ്... (ചാച്ചന്‍ ഒതുങ്ങി ഒരു സൈഡ് പിടിച്ച് കഴിഞ്ഞിരുന്നു...)

അങ്കിള്‍ ചൊറിഞ്ഞൊന്ന് നോക്കിയെങ്കിലും, എപ്പഴത്തേയും പോലെ ഒന്നും മനസ്സിലാകാത്ത കണാരന്‍, വീണ്ടും ചിരിച്ച് കൊണ്ട് തന്നെ നിന്നു....

“അപ്പഴെ എല്ലാവരും വേഗം കുളിച്ചൊരുങ്ങണം കെട്ടോ.... കല്ല്യാണത്തിന് പള്ളിയിലേയ്ക്ക് പോകാന്‍ ഒന്നരയ്ക്ക് ബസ്സ് വരും... താമസിപ്പിക്കണ്ടാ...” അങ്കിള്‍ കഷ്ടപ്പെട്ട് ചിരി വീണ്ടെടുത്ത് പറഞ്ഞു...

“പിന്നയേ... ഉച്ച ഭക്ഷണം നമ്മള്‍ ഇവിടെയാ അറേയ്ഞ്ച് (arrange) ചെയ്തിരിക്കുന്നത്... ഒരു പന്ത്രണ്ട് കഴിയുമ്പോഴത്തേയ്ക്കും എല്ലാവരും ഇങ്ങെത്തും... അതിന് മുന്‍പേ നിങ്ങള്‍ ഒരുങ്ങി നില്ക്ക് കെട്ടോ...” അങ്കിള്‍ കൂട്ടിച്ചേര്‍ത്തു...

അങ്കിളും, ആന്‍റിയും, മെല്‍ബിനും പടിയിറങ്ങി...

ഇനിയും ഒരുങ്ങിയിറങ്ങാന്‍ ഒന്നരമണിക്കൂര്‍....

ഞങ്ങള്‍ എപ്പോഴത്തേയും പോലെ സാ മട്ടില്‍ കുളിയും തേവാരവും തുടങ്ങി....

ഓരോരുത്തരായി കയറിയിറങ്ങിയപ്പോഴത്തേയ്ക്കും മണി പന്ത്രണ്ടിനോടടുത്തിരുന്നു....

ബാക്കിയെല്ലാവരും ഒരുവിധം ഒരുങ്ങിയിറങ്ങിയെങ്കിലും കണാരന്‍ ഇനിയും കുളിയും തേവാരവും തുടങ്ങിയിട്ടില്ല...

പെട്ടെന്ന് കോളിംഗ് ബെല്‍ അടിക്കുന്നത് കേട്ട്, അത് മെല്ബിന്‍ തന്നെയാവണം എന്ന് മനസ്സിലുറപ്പിച്ച്, പേരിന് ഒരു ചെറിയ കഷ്ണം തോര്‍ത്ത് മുണ്ട് മാത്രമുടുത്ത് കുളിക്കാന്‍ ഒരുങ്ങി നിന്ന കണാരന്‍ ഓടിപ്പോയി കതക് തുറന്നു...

പെട്ടെന്ന് ഒരലര്‍ച്ച കേട്ട് ഓടിയെത്തിയ ഞങ്ങള്‍ കാണുന്നത് കണ്ണ് പൊത്തി നില്ക്കുന്ന ആന്‍റിമാരും, കസിന്‍സും ഒക്കെ അടങ്ങുന്ന ഒരു വലിയ പടയെയാണ്...

അപ്പോഴും ഒന്നും മനസ്സിലാകാത്ത കണാരന്‍, വീണ്ടും തന്‍റെ മുപ്പത്തിരണ്ട് പല്ലും, പിന്നെ കാണാന്‍ ആള് കൂടിയത് കാരണം ഒരു ഭംഗിക്ക് മോണയും കൂടെ കാട്ടി, ചിരിച്ച് കൊണ്ട് നിഷ്കളങ്കനായി ചോദിച്ചു....

“ആഹാ... എല്ലാവരും വന്നിട്ടുണ്ടല്ലെ.... ???”

മെല്ബിന്‍റെയും ഞങ്ങളുടെയും കണ്ണ് തള്ളി....!!!

അങ്കിളിന്‍റെ മുഖമാകട്ടെ ആരോ മുളക് പൊടി വിതറിയ പോല്‍ വീണ്ടും ‘സന്തോഷം’ കൊണ്ട് ചുവന്നു...

അവിടെ നിന്ന് ഇനിയും അവരെ ഫേസ് ചെയ്യാനുള്ള ബുദ്ധിമുട്ടോര്‍ത്ത് ഞങ്ങള്‍ ഉടന്‍ തന്നെ സദുദ്ദേശത്തില്‍ വെഡ്ഡിംഗ് ഗിഫ്റ്റ് (wedding gift) വാങ്ങുന്നതിനായി മാവേറി നിര്‍ദേശിച്ച ഇന്‍-ഓര്‍ബിറ്റ് മാളിലേയ്ക്ക് ഓട്ടോ കയറി...

എന്നത്തേയും പോലെ തന്നെ മാവേറിയും പന്ത്രണ്ടാം മണിക്കൂറില്‍ മാത്രം ജനിക്കാറുള്ള തന്‍റെ ഷോപ്പിംഗ് മാനിയക്ക് തിരികൊളുത്തിക്കൊണ്ട് ഗിഫ്റ്റിന്‍റെ കൂട്ടത്തില്‍ കല്ല്യാണത്തിനിടാന്‍ ഒരു ഷര്‍ട്ടും കൂടി എടുക്കാന്‍ തുനിഞ്ഞിറങ്ങിയപ്പോള്‍ മണി ഒന്നര കഴിഞ്ഞു...

തിരിച്ചെത്താന്‍ താമസിക്കുന്നതിന് ഫോണില്‍ കൂടി മെല്ബിന്‍റെ തെറി കേള്‍ക്കേണ്ട ബാധ്യത ഇക്കുറി എനിക്ക്....

തെറിയും കേട്ട്, ഗിഫ്റ്റും വാങ്ങി, മാവേറി തന്‍റെ ഷര്‍ട്ടും പേറി, ഓടിക്കിതച്ച് ഫ്ളാറ്റിലെത്തിയപ്പോഴത്തേയ്ക്കും പൂട്ടിക്കെട്ടിയിറങ്ങിയ ഫാമിലി മുഴുവനായി പള്ളിയിലോട്ട് വണ്ടിയെടുക്കാന്‍ ഞങ്ങളെ മാത്രം കാത്ത് നില്പ്പുണ്ടായിരുന്നു...

യെവന്‍മാരോടൊന്നും പറഞ്ഞിട്ട് കാര്യമില്ല എന്ന് മനസ്സിലാക്കിയിട്ടൊ എന്തോ... അങ്കിള്‍ ഒന്നുമേ പറഞ്ഞില്ലാ...

പന്തികേട് മണത്ത് മെല്ബിനോട് നൈസായിട്ടൊന്ന് ചോദിച്ചു...

“എടാ... വീട്ടുകാര്‍ക്കെല്ലാം ഞങ്ങളേക്കുറിച്ച് നല്ല അഭിപ്രായം ആയിക്കാണും അല്ലെ... ???”

മെല്ബിന്‍ വരെ ചൊറിഞ്ഞ് ഒരു നോട്ടം നോക്കിയതോടെ എല്ലാവരും ഹാപ്പിയായി... “എവിടെ പോയി കെടക്കുവാരുന്നു ??.. എല്ലായെണ്ണവും കൂടി വെള്ളമടിക്കാന്‍ പോയി എന്നാ ഇവിടെല്ലാവരും വിചാരിച്ചിരിക്കുന്നത്... ഞാന്‍ പിന്നെ മാറ്റി പറയാന്‍ പോയില്ലാ...!!!!”

“അതെ അല്ലെ അളിയാ.... വലിയ ഉപകാരം... !!!”

ഇങ്ങനെയൊക്കെയായെങ്കിലും കല്ല്യാണവും, പാര്‍ട്ടിയും, ഡിന്നറും പൊടിപൊടിച്ചു...

പൊടിച്ച പൊടിയും ചുമന്ന് രാത്രി തിരിച്ച് ഫ്ളാറ്റില്‍ എത്തിയപ്പോഴത്തേയ്ക്കും യാത്രാക്ഷീണവും ഉറക്കക്ഷീണവും കൊണ്ട് എല്ലാവരും പട്ടിയായിരുന്നു.....

അതുകൊണ്ട് തന്നെ കയറിയ പാടെ എട്ടെണ്ണവും ഒരു മുറിയില്‍ ചുരുണ്ട് കൂടി...

പെട്ടെന്നങ്ങോട്ട് “ആര്‍ക്കെങ്കിലും ഡൈജഷന്‍ പ്രോബ്ളം ഉണ്ടെങ്കില്‍ രണ്ടെണ്ണം........... വേണോ..???” എന്ന ഓഫറുമായി അങ്കിള്‍ പ്രത്യക്ഷപ്പെടുമെന്ന് ആരും ഒട്ടും തന്നെ പ്രതീക്ഷിച്ചില്ലാ...

ഓഫറ് കേട്ടപാടെ മുരിങ്ങയുടെ മുഖത്ത് ഒരു പൂര്‍ണ്ണചന്ദ്രന്‍ തിളങ്ങി.... !!!

പക്ഷെ ചാച്ചന്‍ വല്ലാണ്ടങ്ങു വിനയിച്ചു....

“ഓ വേണ്ടാ അങ്കിളേ... എല്ലാവരും ക്ഷീണിച്ചിരിക്കുവല്ലെ...”

“ആ അതുകൊണ്ട് തന്നാ ചോദിച്ചത്.... ക്ഷീണം മാറ്റാന്‍ രണ്ടെണ്ണം... ???”..

“ഓ ഇല്ല അങ്കിളേ... അങ്കിള് വിചാരിക്കുന്ന പോലെ ഞങ്ങള്‍ അത്രയ്ക്കും ആ ടൈപ്പല്ലാ...” ചാച്ചന്‍ വീണ്ടും വിനയിച്ചു...

“മ്മ്മ്...”

അങ്കിളൊന്നു നീട്ടി മൂളിക്കൊണ്ട് റൂം വിട്ടു...

മുരിങ്ങയുടെ മുഖത്തെ പൂര്‍ണ്ണചന്ദ്രന്‍ മങ്ങി.... !!!

ഒരു പത്ത് മിനിറ്റ് കഴിഞ്ഞപ്പോഴത്തേയ്ക്കും എല്ലാവരെയും അത്ഭുതപ്പെടുത്തിക്കൊണ്ട് മെല്ബിന്‍ രണ്ട് ഫുള്ളുമായി റൂമില്‍...

“അളിയാ മുത്തേ... ഇതെവിടുന്നൊപ്പിച്ചു... ചാത്തന്‍ സാധനം വെല്ലതുമാണോടെയ്... ??” മുരിങ്ങയ്ക്ക് ആക്രാന്തം....

“ഹാഹാഹാ... നിങ്ങള്‍ രാത്രി വീശണം എന്ന് നിര്‍ബന്ധിക്കുന്നു എന്ന് പറഞ്ഞ് ഞാന്‍ പപ്പയുടെ കയ്യില്‍ നിന്നൊപ്പിച്ചെടുത്തു.... എന്നെ സമ്മതിക്കണം...”

“ജങ്ക ജഗ ജഗാ... !!! അങ്കിളിന്‍റെ മുന്നില്‍ ഇട്ട വിനയം ഒക്കെ വെറുതേ വേസ്റ്റ് ആയി.. നിന്നെ സമ്മതിക്കണം അളിയാ... ഇപ്പൊ,,, ശരിക്കും,,, പുള്ളിക്ക് ഞങ്ങളെക്കുറിച്ച് നല്ല ബെസ്റ്റ് അഭിപ്രായം ആയിട്ടൊണ്ട്... !!!”

ഏതായാലും അതൊന്നും വെള്ളമടിയെ തീര്‍ത്തും ബാധിച്ചില്ലാ...

രണ്ടാം റൗണ്ട് തുടങ്ങും മുന്നെ ഇരുട്ടത്ത് ബീഫെടുക്കാന്‍ അടുക്കള തേടി തപ്പി തടഞ്ഞ് പോണ വഴി അറിയാതെ ഹാളില്‍ പാ വിരിച്ച് കിടന്ന് കൂര്‍ക്കം വലിച്ച അങ്കിളിനും കൊടുത്തു ഒരു ചവിട്ട്....

“ങ്ങേ ആരാ...??” ഞെട്ടിപ്പിടഞ്ഞ് അങ്കിള്‍...

“അങ്കിളേയ് .... ഉച്ചക്കത്തെ ബീഫിനിയും ഇരിപ്പൊണ്ട്... അല്ലിയോ... ???”

“ഓ ചെല്ല് ചെല്ല്... അടുക്കളേലാ കുട്ടകത്തിലൊണ്ട്........

ഓസിന് കിട്ടിയാല്‍ ആസിഡ് വരെ കുടിച്ചോളും.... കര്‍ത്താവേ...” അങ്കിള് പിറുപിറുത്ത് കൊണ്ട് ചരിഞ്ഞ് കിടന്നു....

ഓ... നമ്മളിതെത്ര കേട്ടിരിക്കുന്നു... ഞങ്ങള്‍ കേള്‍ക്കാത്ത ഭാവത്തില്‍ ബീഫ് ലക്ഷ്യമാക്കി നടന്നു.... !!!

അര്‍ദ്ധരാത്രിയില്‍ അങ്കത്തിനു ശേഷം മര്യാദരാമന്മാരായി ഓരോരുത്തരും വീണ്ടും ചുരുണ്ട്കൂടി...

പക്ഷെ രാവിലെ ചുരുള് നിവര്‍ന്നപ്പോള്‍ കൈലിയുടുത്ത് ഉറങ്ങാന്‍ കിടന്ന കണാരനെ മാത്രം റൂമില്‍ കാണ്മാനില്ലാ...

വെളുപ്പിനെ തന്നെ കെട്ട് വിട്ടെണീറ്റ ചാച്ചന്‍ തന്നെയാണ് ആ സത്യം ആദ്യം തിരിച്ചറിഞ്ഞത്....

“അവന്‍റെ കൈലി കിടന്നിടത്ത് തന്നെ കിടപ്പുണ്ട്... കൈലി ഇവിടെ ഇട്ടിട്ട് അവന്‍ എവിടെ റോന്ത് ചുറ്റാന്‍ പോയി... ???” ചാച്ചനു സംശയം...

സംശയ നിവാരണത്തിനായി കണാരനെ തേടി മുറി വിട്ടിറങ്ങിയ ചാച്ചന്‍ കാണുന്ന സുന്ദരമായ കാഴ്ച ഹാളില്‍ മെല്ബിന്‍റെ അങ്കിളുമാര്‍ക്കിടയില്‍ പിറന്ന പടി കിടന്നു കൂര്‍ക്കം വലിക്കുന്ന കണാരനെയാണ്...

ഭാഗ്യം ആരോ അത്യാവശ്യത്തിന് ഒരു പുതപ്പ് പുതപ്പിച്ചിട്ടുണ്ട്....

{ ഫ്ളാഷ് ബാക്ക് : അടിച്ച് വീലായ കണാരന്‍ നിരന്ന് കിടന്ന ഞങ്ങള്‍ ഏഴെണ്ണത്തിനെ കവച്ച് വച്ച് ഉടു തുണിയും ഉപേക്ഷിച്ച് ഏത് ബോധത്തിലാണ് അത് സാധിച്ചെടുത്തത് എന്ന് ഇന്നും അവ്യക്തം... ഏതായാലും അപ്പുറത്തെ ഹാളില്‍ ചെന്ന് കൃത്യമായി രണ്ട് അങ്കിളുമാര്‍ക്കിടയില്‍ തന്നെ പോയി പിറന്ന പടി കിടന്നു.... ഫിറ്റായി ഫ്ളാറ്റു വിട്ടിറങ്ങാന്‍ തോന്നിക്കാത്തതിന് കര്‍ത്താവിന് സ്തോത്രം...

വെളുപ്പിനെ ഒന്ന് മൂത്രമൊഴിക്കാന്‍ എണീറ്റ മെല്ബിന്‍റെ അങ്കിളാണ് കണ്ണ് തള്ളിക്കുന്ന കാഴ്ച ആദ്യമായി കാണുന്നത്... (‘പിള്ളേര് കണി കാണിച്ചു..!!!’)

പുള്ളിക്കാരനു സന്ദേഹം “ങേ... ഈ തോമസ്കുട്ടിച്ചായന്‍ എന്താ തുണിയില്ലാണ്ടു കിടക്കുന്നത്... ???”

സൂക്ഷ്മ നിരീക്ഷണത്തില്‍ സന്ദേഹം മാറിക്കിട്ടി.. “കര്‍ത്താവേ.... ഇത് ഈ തറവാട്ടിലെ കുണ്ടിയല്ലല്ലോ... !!!!”

ഏതായാലും ഒരു പുതപ്പെടുത്ത് കണാരനെ പുതപ്പിക്കാനുള്ള മാന്യത പുള്ളി കാണിച്ചു....}

കെട്ടിറങ്ങിയ കണാരന്‍ രാവിലെ കണ്ണാടിയില്‍ നോക്കി പല്ല് തേച്ച് കൊണ്ടിരുന്നപ്പോള്‍ പിറകില്‍ വന്ന് അങ്കിളും നൈസായി ഒന്ന് കൊട്ടിക്കൊണ്ട് മൂളി പാടി..

“പുള്ളിക്കാരന്‍ വെള്ളമടിച്ചാല്‍ വള്ളിക്കളസം മാത്രം..... വള്ളിക്കളസം മാത്രം...... ”

എന്തോ ഇപ്രാവശ്യം കണാരന് ചിരിക്കാന്‍ തോന്നിയില്ലാ... സ്തോത്രം..

ഏതായാലും കൂടുതല്‍ നിന്ന് നാണംകെടാതെ ഉടന്‍ തന്നെ ഞങ്ങളും, മെല്ബിനും, കോളേജില്‍ നടക്കാനിരിക്കുന്ന ‘മലയാളം വേദി’ ക്രിസ്ത്മസ്സ് ആഘോഷത്തിനൊരുക്കാന്‍ ഫ്ളാറ്റില്‍ ഇരുന്ന പുല്ക്കൂടും പൊളിച്ച് കാണ്‍പൂര്‍ക്കു തിരിച്ച് ട്രെയ്ന്‍ പിടിക്കാന്‍ പടിയിറങ്ങി...

ഷൂ-ലെയ്സ് കെട്ടാന്‍ താമസിച്ച ഞാന്‍ വാതില്ക്കല്‍ ആരോ പിറുപിറുക്കുന്നത് കേട്ടു....

“തോമസ്കുട്ടിച്ചായോ.... യെവന്മാരെ ഇന്നലെ ഇങ്ങോട്ട് കെട്ടിയെടുത്ത കാരണം കല്ല്യാണവീട്ടില്‍ നിന്ന് പുല്ക്കൂടു മാത്രമെ പൊളിച്ചോണ്ട് പോയുള്ളു.... കല്ല്യാണത്തലേന്ന് വലിഞ്ഞ് കയറി വന്നിരുന്നെങ്കില്‍ യെവന്മാരു ചിലപ്പൊ ഈ കല്ല്യാണം തന്നെ പൊളിച്ചേനെ.... ഏതായാലും മോനു നല്ല ബെസ്റ്റ് കമ്പനിയാ അവിടെ കൂട്ടിന്... പറഞ്ഞില്ലെന്ന് വേണ്ടാ.. ഒന്ന് സൂക്ഷിച്ചോ... !!!”

സ്തോത്രം..... !!!!

ഒളിച്ചോട്ടം...

2011-01-07T12:30:00.005+05:30

“ഈ ലോകത്തിലാരും മണ്ടന്മാരായി ജനിക്കുന്നില്ലാ... ഈ സമൂഹമാണ് അവരെ മണ്ടന്മാരാക്കി മാറ്റുന്നത്...”

പക്ഷെ ദിലീപ് മോന്‍ ചെറുതിലേ തന്നെ പൊട്ടനായിരുന്നു... അല്ലെങ്കില്‍ പിന്നെ ഒന്ന് പറഞ്ഞ് രണ്ടാമത്തേതിന് അടിയുണ്ടാക്കി വീട് വിടാന്‍ തീരുമാനിക്കുമൊ...

സാഹചര്യം കുറച്ചുകൂടി വ്യക്തമാക്കുകയാണെങ്കില്‍....

അന്ന് ഞാന്‍ രണ്ടാം തരത്തില്‍... പള്ളിക്കൂടം തുറന്ന് മഴ തകര്‍ക്കുന്ന ആദ്യ ആഴ്ച... പാരഗണ്‍ വള്ളിച്ചെരുപ്പുകൊണ്ട് മഴ വെള്ളവും തെന്നിച്ച്, അച്ഛന്‍റെ വലത് കൈയ്യില്‍ തൂങ്ങി പുത്തന്‍ കുട വാങ്ങാനുള്ള ആ നടത്തത്തിലുടനീളം എന്‍റെ കുഞ്ഞു മനസ്സ് നിറയെ കണക്ക്കൂട്ടലുകളായിരുന്നു...

“സ്റ്റിക്കര്‍ (name slip) ഫ്രീ കിട്ടുന്ന കുട തന്നെ നോക്കി വാങ്ങണം.....

മനു സണ്ണിക്ക് തിളങ്ങുന്ന സ്റ്റിക്കറും വിസിലും കൂട്ടത്തില്‍ ഫ്രീ കിട്ടി... പിന്നെ നെഗളിപ്പ് കൂട്ടാന്‍ അവന്‍റെയാ ലൈറ്റ് കത്തണ പരട്ട ഷൂസും.... എന്തായിരുന്നു അവന്‍റെ പത്രാസ്... എനിക്ക് സ്റ്റിക്കറെങ്കിലും കിട്ടിയില്ലെങ്കില്‍ ഞാന്‍ അവന്‍റെ മുഖത്തെങ്ങനെ നോക്കും...”

കടയിലെത്തി വെളുക്കനെ ചിരിക്കുന്ന താടിക്കാരന്‍ കട ചേട്ടനോട് ആദ്യം തന്നെ അച്ഛന്‍ കാണാതെ ഒതുക്കത്തില്‍ നയം വ്യക്തമാക്കി...

“അതേയ്... ഈ തിളങ്ങുന്ന സ്റ്റിക്കര്‍ ഫ്രീ കിട്ടുന്ന കുട മതി............... അച്ഛനറിയണ്ടാ...”

കട ചേട്ടന്‍ നിരാശപ്പെടുത്തിയില്ല... കമ്പിക്കറ്റത്ത് ഉരുണ്ട വെള്ള മൊട്ട് വെച്ച ആ കുട്ടിക്കുടയുടെ കൂട്ടത്തില്‍ തിളങ്ങുന്ന പന്ത്രണ്ട് സ്റ്റിക്കര്‍... എന്‍റെ കണ്ണുകളും സന്തോഷത്താല്‍ തിളങ്ങി...

അച്ഛന്‍റെ കയ്യിലോട്ട് നീട്ടിയ വെള്ളക്കൂടില്‍ നിന്നും സ്റ്റിക്കറെടുത്ത് ഇടത് കൈയ്യില്‍ പിടിച്ച്, കുട അച്ഛന്‍റെ കയ്യിലും കൊടുത്ത്, കട ചേട്ടനെ തിരിച്ച് വെളുക്കനെ ചിരിച്ച് കാണിച്ച്, വലത് കൈ കൊണ്ട് റ്റാറ്റയും കൊടുത്ത് ഞാന്‍ കടയുടെ പടിയിറങ്ങി...

ഇറങ്ങണ വഴി പുറകില്‍ നിന്ന് പുള്ളിയുടെ നിര്‍ദേശം...

“മോനേ... മാമന്‍റെ കടയില്‍ തിളങ്ങുന്ന സ്റ്റിക്കര്‍ ഫ്രീ കിട്ടുന്ന കാര്യം കൂട്ടുകാരോടെല്ലാം പറയണം...”

പിന്നേ... പയ്യെ പറയും.... നോക്കി ഇരുന്നോ...

ഏതായാലും ഞാന്‍ തിരിഞ്ഞ് നോക്കി പുള്ളിയെ ഒന്നു കൂടെ വെളുക്കനെ ചിരിച്ച് കാണിച്ച് കൊണ്ട് തലയാട്ടി...

“ശരി മാമാ...”

മറ്റന്നാള്‍ പുത്തന്‍ കുടയും, അതിനേക്കാളുപരി തിളങ്ങുന്ന സ്റ്റിക്കറും ആയി ക്ളാസ്സില്‍ പോണ കാര്യവും സ്വപ്നം കണ്ട് വീട്ടിലോട്ട് കയറിയതും വാതില്ക്കല്‍ തന്നെ കഴുകന്‍ കണ്ണുകളുമായി എന്‍റെ സ്റ്റിക്കറിലും നോട്ടമിട്ട് ചേട്ടന്‍ നില്പ്പുണ്ടായിരുന്നു...

ഒതുക്കത്തില്‍ പോക്കറ്റിലൊളിപ്പിക്കാന്‍ ശ്രമിച്ചെങ്കിലും കാലമാടന്‍ കണ്ട് പിടിച്ച് കളഞ്ഞു...

അച്ഛനാകട്ടെ വന്ന് കയറിയ ഉടന്‍ തന്നെ കാപ്പിയും കുടിച്ച് ആപ്പീസില്‍ പോകാന്‍ റെഡിയായി. സ്ഥിരം ക്വോട്ട ആയ ഉമ്മയും റ്റാറ്റയ്യും നല്കി സോപ്പിട്ട് അച്ഛനെ ആപ്പീസിലോട്ട് പറഞ്ഞ് വിട്ട് ഞാന്‍ തിരിഞ്ഞതും, ചേട്ടന്‍ മുന്നില്‍ ചാടി വീണതും ഒരുമിച്ചായിരുന്നു..

പോക്കറ്റില്‍ കിടന്ന് സ്റ്റിക്കര്‍ പന്ത്രണ്ടും പൊടുന്നനെ ചേട്ടന്‍റെ കയ്യില്‍..

“എടാ ചെറുക്കാ... എനിക്കാ പുസ്തകം കൂടുതല്‍.... നേയ്മ് സ്ളിപ്പ് പത്തെണ്ണം ഞാനെടുക്കുവാ... നിനക്കു രണ്ടെണ്ണം മതി...”

അതില്‍ രണ്ടെണ്ണം കീറി എനിക്ക് നേരെ നീട്ടി ചേട്ടന്‍റെ ആജ്ഞ..!!!

“പറ്റില്ലാ... ആറെണ്ണം എനിക്ക് വേണം...” ചേട്ടന്‍റെ ഷര്‍ട്ടില്‍ പിടിച്ച് വലിച്ച്, കടിച്ച് പറിച്ച്, ഞാന്‍ പറഞ്ഞു....

“ഒന്ന് പോട ചെക്കാ..” ... പുച്ഛം.... !!!!

എന്നെ തള്ളി മാറ്റി സ്റ്റിക്കറുമായി ചേട്ടന്‍ തിരിഞ്ഞ് നടന്നു...

എന്‍റെ കണ്ണുകള്‍ തുളുമ്പി.... ഈശ്വരാ,,, മനു സണ്ണി... !!!!

അടിച്ചമര്‍ത്തപ്പെട്ടവന്‍റെ ചോരത്തിളപ്പില്‍ ഞാന്‍ തിരിച്ചടിച്ചു....

ആദ്യത്തെ അടി ചേട്ടന്‍റെ മുതുകത്ത്...

പക്ഷെ പിന്നെ ഒരൊറ്റ എണ്ണം മിസ്സായില്ലാ... എല്ലാം ഞാന്‍ തന്നെ വാങ്ങിച്ച് കൂട്ടി...

അടിയും പിടിയും ബഹളവും കേട്ട് അടുക്കളയില്‍ നിന്ന് ദീപശിഖപോല്‍ കറിക്കത്തിയും കയ്യിലേന്തി ഓടിയെത്തിയ അമ്മയ്ക്ക് മുന്നില്‍ കരഞ്ഞ് പിഴിഞ്ഞ് ഞാനും, പിന്നെ എന്നെ പിഴിഞ്ഞ് ചേട്ടനും ന്യായാന്യായങ്ങള്‍ വാദിച്ചപ്പോള്‍ അമ്മ നൈസായി ചേട്ടന്‍റെ സൈഡ് പിടിച്ചു...

കുട്ടി ഞാന്‍ വിട്ടുകൊടുക്കുമോ...

“ഓഹോ... അപ്പൊ ഇങ്ങനെയാണ് കാര്യങ്ങളുടെ കിടപ്പെങ്കില്‍, അമ്മേ, എനിക്കീ വീട് വിട്ടിറങ്ങേണ്ടി വരും....” എന്നിലെ നാടക നടന്‍ ഗൗരവം വിട്ടില്ല...

അമ്മയും ചേട്ടനും പൊട്ടിച്ചിരി തുടങ്ങി...

ആകെ ചമ്മി നാറിയെങ്കിലും ഞാന്‍ ഒന്നുകൂടി വീട് വിടല്‍ പ്രഖ്യാപനം നടത്തി നോക്കി...

“നോക്കിക്കോ... ഞാനിനി ഈ വീട്ടില്‍ കയറില്ല... ഒരിക്കലും...!!!”

എവിടെ... പട്ടി വില... രണ്ട് പേര്‍ക്കും ഒരു കൂസലുമില്ല..

അരിശം കയറി മുറിയില്‍ പോയി കണ്ണില്‍ കണ്ട ഒരു സഞ്ചിക്കകത്ത് രണ്ട് നിക്കറും, മൂന്ന് യൂണിഫോറം ഷര്‍ട്ടും, ഒരു തോര്‍ത്തും എടുത്ത് കിഴക്കു വശെയുള്ള ചിറ്റയുടെ വീട്ടിലേക്ക് കുടിയേറാന്‍ ഞാന്‍ പ്ളാനിട്ടു... അങ്ങനെ വിട്ടാല്‍ പറ്റില്ലല്ലൊ.. ഒന്നുമില്ലെങ്കിലും ഇവരെ ഒന്നു പേടിപ്പിക്കാമല്ലൊ...

കെട്ടിയെടുക്കുന്നതിനു മുന്നെ രണ്ട് പേരോടുമായി ഒന്നൂടെ :

“അപ്പഴെ,, ഞാന്‍ പോകുന്നു..”

അമ്മയുടെ വകയായിരുന്നു മറുപടി..

“നീ എങ്ങോട്ട് വേണെങ്കിലും പൊയ്ക്കൊ.... പക്ഷെ മൂന്ന് കണ്ടീഷന്‍...

1. നിന്‍റെ ചിറ്റേടങ്ങു പോകരുത്.

2. വടക്കേലെ സാറിന്‍റെ വീട്ടിലോട്ടു വേണ്ടാ.

3. പാലാ വീട്ടിലും (അമ്മ വീട്) ചെന്ന് കയറിയേക്കരുത്... “

പണി പാളി.... ഈ മൂന്ന് വീടുകളിലോട്ടല്ലാതെ ഞാന്‍ വേറെങ്ങോട്ട് പോകാന്‍... തിരിച്ചകത്തോട്ട് കയറണൊ അതൊ അമ്മ തിരിച്ച് വിളിക്കുന്നത് വരെ പടിയില്‍ തന്നെ കുറ്റിയടിച്ച് നില്ക്കണൊ എന്ന അങ്കലാപ്പില്‍ ഒരു കാലകത്തും മറുകാല്‍ പുറത്തുമായി നിന്ന എന്‍റെയടുത്ത് ചേട്ടന്‍റെ ചൊറിയുന്ന ഡയലോഗ്...

“ഡാ... എന്താ ഇറങ്ങുന്നില്ലെ ?? പോകുന്ന വഴി ആ വാതിലും കൂടി അങ്ങ് ചാരിയേക്ക്...”

അരിയും തിന്ന് ആശാരിച്ചിയെയും കടിച്ച് പിന്നെയും നായക്ക് മുറുമുറുപ്പൊ... എരിതീയില്‍ എണ്ണ ഒഴിക്കുന്ന തെണ്ടി ചേട്ടാ... !!!

ഞാന്‍ ചേട്ടനെ 'കൂലങ്കഷമായി' ഒന്ന് നോക്കി...
ഇനി ഇവിടെ നിന്നിട്ട് കാര്യമില്ലാ... എങ്ങോട്ടാണെങ്കിലും ഇറങ്ങുക തന്നെ...

ഇറങ്ങുന്നതിനു മുന്നെ തിരിച്ചു കയറി മേശപ്പുറത്തിരുന്ന രണ്ട് നോട്ട് ബുക്കും, രണ്ടാം തരത്തിലെ പുസ്തകവും, കഴിഞ്ഞിവസം അമ്മ വാങ്ങി തന്ന പേനാ പെന്‍സിലും എടുത്ത് തോള്‍ സഞ്ചിയില്‍ ഇട്ടു (ദുരുദ്ദേശം : “എവിടെ പോയാലും പഠിച്ച് വലിയ ആളാകണം. എന്നിട്ട് തിരിച്ച് വന്ന് ചേട്ടന്‍റെ മുന്നില്‍ നെഞ്ചും വിരിച്ച് നില്ക്കണം”). കൂട്ടത്തില്‍ ഞാന്‍ സഞ്ചിയില്‍ തുണിക്കിടയില്‍ റേഡിയോയ്ക്ക് അരികില്‍ ഇരുന്ന യേശുദാസിന്‍റെ പടമുള്ള പാട്ട് പുസ്തകവും ചേട്ടന്‍ കാണ്‍കെ തിരുകി... (ദുരുദ്ദേശം : വെറുതെ ഒരു ജാഡയ്ക്ക്... അന്ന് പാട്ട് വായിക്കാന്‍ പോയിട്ട് നേരെ ചൊവ്വെ കൂട്ടി വായിക്കാന്‍ പോലും അറിയില്ലാ..)

തോളത്ത് സഞ്ചിയും തൂക്കി ധൈര്യപൂര്‍വ്വം ബസ് സ്റ്റാന്‍ഡ് ലക്ഷ്യമാക്കി വച്ച് പിടിപ്പിച്ച എന്നെ അമ്മ അരക്കിലോമീറ്റര്‍ അപ്പുറത്ത് വെച്ച് ഓടിച്ചിട്ട് പിടിക്കുകയായിരുന്നു...

കിട്ടിയപാടെ എന്നെ പൊക്കിയെടുത്ത് രണ്ട് പൊട്ടിച്ച് വീട്ടിലോട്ട് ചുമക്കണ വഴി ഞാന്‍ കൈ കാലിട്ടടിച്ച് കാറിക്കൂവി അലമ്പാക്കുകയും ചെയ്തു...

അങ്ങനെ തിളങ്ങുന്ന സ്റ്റിക്കറും, അയല്‍പക്കകാരുടെ മുന്നില്‍ എന്‍റെ മാനവും ഗോവിന്ദാ.... !!!

അന്ന് കെട്ട നാണം കുറച്ചെങ്കിലും വീണ്ടെടുക്കാന്‍ സഹായിച്ചത് അയല്പക്കത്തെ തോമസ് കുട്ടിയാണ്...

നമ്മുടെ ഈ കഥയിലെ ഹീറോ...

കൃത്യം അടുത്ത വര്‍ഷം ഏതാണ്ട് ഇതേ സമയം. വെറുതേ ഇരുന്ന് ബോറടിച്ചിട്ടോ എന്തോ, അന്ന് എന്‍റെ പള്ളിക്കൂടത്തില്‍ തന്നെ ആറാം തരത്തില്‍ പഠിച്ച് വന്ന അയല്പക്കത്തെ തോമസ് കുട്ടിയും രണ്ട് കൂട്ടുകാരും ചേര്‍ന്ന് ബോംബേയ്ക്ക് ഒളിച്ചോടാന്‍ തീരുമാനിച്ചു (ദുരുദ്ദേശം : ബോംബേയില്‍ പോയി കുറെ കാശുണ്ടാക്കണം. എന്നിട്ട് ബെന്‍സ് കാറുമായി പാലായില്‍ തിരിച്ച് വരണം)

തോമസ് കുട്ടി തയ്യാറാക്കിയ മാസ്റ്റര്‍ പ്ളാനുമായി, അത് വരെ നാഗമ്പടം പാലത്തില്‍ നിന്ന് മാത്രം തീവണ്ടി നേരില്‍ കണ്ടിട്ടുള്ള മൂവര്‍ സംഘം, തീവണ്ടിയില്‍ കയറി ബോംബേയ്ക്ക് പോകാന്‍ കോട്ടയം റെയില്‍വേ സ്റ്റേഷനില്‍ എത്തി.

റേയില്‍വേ സ്റ്റേഷന്‍ അന്ന് ആദ്യമായി കണ്ട തോമസുകുട്ടി, കഴിഞ്ഞ മാസം ജീവിതത്തില്‍ ആദ്യമായി കെ.എസ്.ആര്‍.ടി.സി ബസ്സില്‍ നിന്ന് സ്വയം ടിക്കറ്റെടുത്ത പരിചയത്തില്‍ റേയില്‍വേ കൗണ്ടറില്‍ ക്യൂ നിന്നു...

ഊഴമെത്തിയപ്പോള്‍ കൗണ്ടറിലെ ചേച്ചിയോട് ഒട്ടും തന്നെ ഗൗരവം വിടാതെ തോമസുകുട്ടി :

“ചേച്ചീ,,, മൂന്ന് ബോംബേ.... !!!”

ചേച്ചി അന്താളിച്ചു... ചേച്ചിയുടെ അമ്പരപ്പ് കണ്ട് അമ്പരന്ന തോമസുകുട്ടി പന്തികേട് മണത്ത് കയ്യിലിരുന്ന ബാഗും കൊണ്ട് ഓടി...

നാട്ടുകാര്‍ ഓടിയ വഴി പിടികൂടി....

വിശദമായ ചോദ്യം ചെയ്യലില്‍ തോമസുകുട്ടിയുടെ മാസ്റ്റര്‍ പ്ളാന്‍ വെള്ളത്തിലായി....

മൂന്നു പേരെയും തൂക്കിയെടുത്ത് പോലീസ് വീട്ടിലും എത്തിച്ചു...

എന്നിട്ടോ.... പാലായില്‍ ഇന്ന് എന്‍റെ വീടിനടുത്ത് തൊമസുകുട്ടിമാരും, തൊമ്മന്മാരും, തോമസുകളും പലരുണ്ട്....

പക്ഷെ ‘ബോംബേ തോമാ’... അതൊരൊറ്റ ആളെ ഉള്ളു... !!!

അടിക്കുറിപ്പ് : “ഈ ലോകത്തിലാരും ബോംബേ തോമയായി ജനിക്കുന്നില്ല... ഈ സമൂഹമാണ് അവരെ ബോംബേ തോമകളാക്കി മാറ്റുന്നത്...”

"യേ കിത്നാ ഹായ്...."

2010-09-16T12:30:00.003+05:30

ചൈനീസ് കഴിഞ്ഞാല്‍ വശത്താക്കുവാന്‍ ഏറ്റവും ബുദ്ധിമുട്ടുള്ള ഭാഷ മലയാളമാണത്രെ... !!!
കാണ്‍പൂരിലേക്കുള്ള ട്രെയ്ന്‍ യാത്രയ്ക്കിടെ പരിചയപ്പെട്ട ഹിന്ദിക്കാരന്‍ ചേട്ടനും ചേച്ചിയും അങ്ങനെ ഒരു അഭിപ്രായം പ്രകടിപ്പിച്ചപ്പോള്‍ ഉള്ളില്‍ വല്ലാണ്ടൊരു അഭിമാനം തോന്നി...
തല ഉയര്‍ത്തി ’ഞാന്‍ മലയാളി ആണെന്നുള്ള’ അഹങ്കാരത്തില്‍ വലത് വശത്തിരുന്ന തരുണീമണിയുടെ നേരെ കണ്ണോടിച്ചതും ലവള്‍ടെ ഒടുക്കത്തെ ചോദ്യം...

"Exactly, how many alphabets are there in Malayalam...???"

പണി പാളി... അന്‍പത്തൊന്നൊ, അന്‍പത്തഞ്ചൊ, അന്‍പത്താറോ......
പശു ചാണകമിടുന്ന ഭാവത്തില്‍ ഞാന്‍ എതിര്‍ വശത്തിരുന്ന ഡെല്‍ഹിക്കാരന്‍ മള്ളു അങ്കിളിനെ നോക്കി....
"അതിപ്പൊ... ഞങ്ങള് പഠിച്ചകാലത്ത് പഴയ ലിപി ആയിരുന്നല്ലൊ... ( എന്തര് പുള്ളേ,, അതുകൊണ്ട്.. ??? ).. ഈ പുതിയ ലിപിയില്‍ എത്രയാണെന്ന് അങ്ങനെ കൃത്യമായി ചോദിച്ചാല്‍...... അത്... ഏതാണ്ട്.... ആ റേഞ്ച് വന്നല്ലോ.... എന്‍റെ മോളു വിളിക്കുന്നുണ്ട് കെട്ടോ.. ഹലോ... ഹലോ.... !!!"

ഒവ്വേ... റേഞ്ച് വരും....!! മോളും വിളിക്കും..... !!!
അങ്കിള് അങ്ങനെ നൈസായി തടിയൂരി...

തുറിച്ച് നോക്കുന്ന ആറു ഹിന്ദിക്കണ്ണുകള്‍ക്കു മുന്നില്‍ നാണം കെടണ്ടാ എന്ന് കരുതി ഞാന്‍ തന്നെ ഇടത് കൈ വിരലില്‍ എണ്ണി തുടങ്ങി...

"അ ആ ഇ ഈ...."

മുഴുവിപ്പിക്കേണ്ടി വന്നില്ലാ...... അപ്പൊഴത്തേയ്ക്കും തന്നെ അവിടെ കൂട്ടച്ചിരിയായി.... !!!

എങ്കിലും അന്ന് ട്രെയ്നില്‍ നിന്നിറങ്ങി ഉത്തരേന്ത്യന്‍ മണ്ണില്‍ ആദ്യമായി കാല്‍വെച്ചപ്പോള്‍ മലയാളം പഠിച്ചെങ്കില്‍ ഹിന്ദിയൊക്കെ ഇനി ചീളു കേസ്,,, പട്ടിയെപ്പോലെ പഠിച്ചെടുക്കും എന്നൊരു ആത്മവിശ്വാസം ബാക്കിയുണ്ടായിരുന്നു...

കഴിഞ്ഞ രണ്ടു ദിവസത്തെ ഒണക്ക ട്രെയ്ന്‍ ഭക്ഷണത്തിന്‍റെ ’അന്തര്‍ധാരയുടെ’ കെട്ടിറക്കാന്‍ റെയില്‍വേ ടൊയലറ്റില്‍ കയറി " യേ കിത്നാ ഹായ്...??? " എന്ന് ചോദിച്ചപ്പോഴും,,, കെട്ടിറക്കിക്കൊണ്ടിരുന്ന വഴി എന്‍റെ നിസ്സഹായതയും നിഷ്കളങ്കതയും ചൂഷണം ചെയ്ത് ഏതോ ഒരു ഡാഷുമോന്‍ പഴ്സിലുണ്ടായിരുന്ന അഞ്ഞൂറ് ഉലുവയും എ. ടി. എം. കാര്‍ഡും പോക്കറ്റടിച്ചപ്പോഴും ആ ആത്മവിശ്വാസത്തിന് ലവലേശം കോട്ടം തട്ടിയില്ല താനും...

അത്കൊണ്ട് തന്നെ " യേ കിത്നാ ഹായ് " കൈ വിട്ടുമില്ലാ.. !!!

റോഡ് സൈഡിലെ ജ്യൂസ് കടയില്‍ നിരത്തി വച്ചിരുന്ന മൂസമ്പി ചൂണ്ടി കടക്കാരനോടും മൊഴിഞ്ഞു..
" ഭയ്യാ,,, യേ കിത്നാ ഹായ്....??? "

വാവട്ടമില്ലാത്ത നീളം കൂടിയ ചില്ല് ഗ്ലാസില്‍ നീട്ടിയ ഓറഞ്ച് നിറമുള്ള ആ ജ്യൂസിനെ നോക്കി ഞാന്‍ പുഞ്ചിരിച്ചു,,, ആദ്യ ദിവസം തന്നെ ഹിന്ദി പറഞ് ഫലിപ്പിക്കാന്‍ തുടങ്ങിയിരിക്കുന്നു... എന്നോടാ കളി... !!!

ഗ്ലാസ്സ് ഞാന്‍ വാങ്ങിയതും ഭയ്യ ഭവ്യതയോടെ എന്‍റെ മുഖത്ത് നോക്കി ഒരു ഡയലോഗ്.....

" നമക്.... ??? "

’നമക്കൊ’... ?? അമ്മെ... ഇതിപ്പൊ ഇനി എന്തരാണാവൊ...
തലയില്‍ ട്യൂബ് ലൈറ്റ് ഉടന്‍ തന്നെ മിന്നി... " നമക്..??? ഇത് നമസ്കാരം തന്നെ..."
എത്ര സ്നേഹമുള്ള ഭയ്യാ... രണ്ടു കൈയ്യും കൂപ്പി തലകുനിച്ച് ഞാനും തിരിച്ച് വച്ച് കാച്ചി...

"ഓ.... നമക്...." !!!!!!!!!

യെവന്‍ എവിടുന്ന് വന്നെടാ,,, രാവിലെ തന്നെ കുറ്റിയും പറിച്ച് ഓരോന്ന് എഴുന്നള്ളിക്കോളും എന്ന പുച്ഛ ഭാവത്തില്‍ ഭയ്യ ’ചമച്’ (സ്പൂണ്‍) നീട്ടിക്കൊണ്ട് പറഞ്ഞു...

"സാള്‍ട്ട്...."

ഓഹോ... സാള്‍ട്ട് എന്ന് പറയാന്‍ അറിഞ്ഞിരുന്നിട്ടാണോടൊ ജാഡ തെണ്ടി ഭയ്യാ.... അവന്‍റെ ഒരു നമക്....

നാണക്കേടായല്ലൊ ഈശ്വരാ.... വിചാരിച്ച പോലല്ലാ... ഹിന്ദി പുലിയാണ് കെട്ടാ.... !!!

അടുത്ത അങ്കത്തിന് ഊഴം ഹോസ്റ്റല്‍ ക്യാന്‍റ്റീനിലായിരുന്നു....
അങ്ങനിപ്പൊ മോശക്കാരനാകണ്ടല്ലൊ എന്ന് കരുതി കൂടെയുണ്ടായിരുന്ന ഹിന്ദിക്കാരന്‍ സഹപാഠിയെ പിന്നില്‍ നിര്‍ത്തി ഞാന്‍ തന്നെ ക്യാന്‍റ്റീന്‍ ഭയ്യയോട് ഓഡര്‍ ചെയ്തു....

"ഭയ്യാ... ഏക് ദോ ചായ്.... "
(ഭയ്യ ഒരു രണ്ടു ചായ എന്നു പറയുകയായിരുന്നു ഉദ്ദെശം....)

ഠിം..... !!!!

വന്നിട്ടിപ്പൊ മാസം ഒന്നര കഴിഞ്ഞു...
ഞാനിപ്പോഴും ’യേ കിത്നാ ഹായ്’- ഇല്‍ തന്നെ നില്ക്കുന്നു... കൂട്ടത്തില്‍ ആംഗ്യ ഭാഷയിലും പ്രാവിണ്യം നേടി വരുന്നു...
പക്‍ഷേ ക്യാന്‍റീന്‍ ഭയ്യ വല്ലാണ്ടങ്ങു പുരോഗമിച്ചു....
"ഭയ്യാ... കടുപ്പം കൂട്ടി ഒരു രണ്ട് ചായ..." എന്ന് പറഞ്ഞാല്‍ പുള്ളിക്കിപ്പൊ കാര്യം പിടി കിട്ടും...

ആരെടാ പറഞ്ഞത് മലയാളമാണ് പഠിക്കുവാന്‍ ഏറ്റവും ബുദ്ധിമുട്ടുള്ള ഭാഷ എന്ന്.... !!!!

ഉപേക്ഷിക്കപെട്ടവന്‍റെ ഉന്മാദം.....

2010-08-21T12:30:00.005+05:30

ഇന്നത്തെ മഴയെന്നെ ഈയാംപാറ്റകള്‍ വിളിച്ചറിയിച്ചിരുന്നില്ല.
അതുകൊണ്ടു തന്നെയൊ എന്തൊ,, മണ്ണിന്‍റെ ഗന്ധം ഞാനിന്ന് കൂടുതല്‍ ആസ്വദിച്ചു...

എന്തിനാണവിടെയും ഒരു അനാവശ്യ സംശയത്തിന്‍റെ നിഴല്‍,, അതുകൊണ്ടു തന്നെ...
പുതു മഴയ്ക്കെന്നും ഒരേ ഗന്ധം തന്നെയല്ലെ.. അതെ...
പക്ഷെ ഇന്നത്തെ മഴയ്ക്ക് ’അപ്രതീക്ഷിത’ത്തില്‍ ചാലിച്ച കടുപ്പമേറിയ ഉണര്‍വേകുന്ന ഗന്ധം ആയിരുന്നു... !!!

ചില ദിവസങ്ങള്‍ അങ്ങനെയാണ്... പ്രതീക്ഷിക്കാതെ കിട്ടുന്ന സന്തോഷം,, അത് മാനസികാവസ്ഥയില്‍ വരുത്തി വയ്ക്കുന്ന മാറ്റം....

നിര്‍വികാരതയായിരുന്നു അത് വരെ... മനസ്സ് മുരടിച്ചവന്‍റെ ഒരു തരം മരവിപ്പ്... എന്നും വരിക്കുവാന്‍ ആഗ്രഹിച്ചിരുന്ന മരണത്തോട് പോലും എന്തെന്നില്ലാത്ത വിരക്തി...

വഴിയിലുട നീളം ഞാനെന്‍റെ കാല് വെയ്പ്പുളെ മാത്രം നിസ്സംഗതയോടെ നോക്കി നടന്നു...
തലയുയര്‍ത്തി മുന്നോട്ട് നോക്കുവാന്‍ പേടിയായിരുന്നു... ദുരൂഹതയാല്‍ ഗ്രഹണപ്പെട്ട ഇടവഴികള്‍ ഒന്നൊന്നായി വന്ന് ചേര്‍ന്നുകൊണ്ടിരുന്നു...

വഴിയിലിരുവശവും നിന്നെന്നെ നോക്കി പുഞ്ചിരിച്ച സഹതാപത്തിന്‍റെ സന്തതികളുടെ നിഴലില്‍ പുച്ഛത്തിന്‍റെ ചെകിടിപ്പിക്കുന്ന മധുരം മാത്രമാണ് ഞാന്‍ കണ്ടെത്തിയത്....

ആ നിഴലുകള്‍ എന്‍റെ കാലുകളെ വല്ലാതെ കറുപ്പിച്ചിരുന്നു...
പിന്നീടാ കറുപ്പ് എന്‍റെ മേലാകെ പടര്‍ന്നു...

പടര്‍ന്ന് പടര്‍ന്ന് പടര്‍ന്ന് പടര്‍ന്ന് പന്തലിച്ചു....

ആ പന്തലില്‍ വെച്ച് നാളെ കുറുക്കന്‍റേം കോഴീടേം കല്ല്യാണം... :p

എല്ലാരും വരണം.... ഇനി ക്ഷണിച്ചില്ലാ എന്ന് പറയരുത്.…
അവിടെ കുറച്ച് ’കിളികളെ’ ആവശ്യമുണ്ട്.... :p

എണ്‍പത്തിയാറും അന്പത്തിയാറും...

2010-08-08T12:30:00.001+05:30

"ശ്ശൊ... ഈ ഫോണെടുക്കാന്‍ അച്ഛനെന്താ ഇത്ര താമസം !!!" എന്ന് ആത്മ’ഗതിച്ചതും’ അച്ഛന്‍ ഫോണെടുത്തതും ഒരുമിച്ചായിരുന്നു...

“വല്ല്യമ്മയ്ക്കെങ്ങനൊണ്ട്... ???” ഞാന്‍ ചോദിച്ചു...

(അമ്മൂമ്മെ ഞങ്ങള്‍ വല്ല്യമ്മ എന്നാണ് വിളിച്ച് പഠിച്ചത്...)

പ്രതീക്ഷിച്ച മറുപടിയെക്കാള്‍ കേള്‍ക്കാന്‍ സുഖകരമായ ഒന്നാണ് അച്ഛന്‍റെ കയ്യില്‍ നിന്ന് കിട്ടിയത്...

“നഴ്സുമാര്‍ക്ക് ഒരേ പരാതി... അമ്മൂമ്മ ഭയന്കര കുസൃതി ആണെന്ന്..!!!”

എനിക്ക് ചിരിയാണ് വന്നത്... !!!

ഞാന്‍ മനസ്സില്‍ കണ്ടു... വല്ല്യമ്മ ഗ്ളൂക്കോസ് ബോട്ടില്‍ എടുത്ത് ഹെഡ് നഴ്സിന്‍റെ തലയ്ക്കടിക്കുന്നു...

ഇ സി ജി വലിച്ച്പറിച്ചോടി, അപ്പുറത്തെ ബെഡ്ഡിലെ അപ്പൂപ്പേടെ ഓക്സിജന്‍ മാസ്ക് ഊരി കളയുന്നു....

എന്നിട്ട് കിലുക്കത്തിലെ രേവതിയെപ്പോലെ "ഇത്രയുമൊക്കെയെ ഞാന്‍ ചെയ്തുള്ളു, ഇതിനാ അവരെന്നെ..........." എന്ന മട്ടില്‍ പരാതിപ്പെട്ട് നില്ക്കുന്നു....

ചിരി നില്ക്കുന്നില്ല എന്ന് കണ്ട് അച്ഛന്‍ പറഞ്ഞു...

“എടാ എടാ, നീ അധികം ചിന്തിച്ച് പോകണ്ടാ... വീട്ടില്‍ പോകണം എന്ന് പറഞ്ഞ് വാശി... പിന്നെ കയ്യില്‍ എന്ത് ഒട്ടിച്ചാലും അത് പറിച്ച് കളയുന്നു... അത്രയും ഒക്കെയെ ഉള്ളു... അതെങ്ങനാ, നിന്‍റെ അല്ലെ വല്ല്യമ്മാ... !!!”

ആഹ്... ഞാന്‍ ഏതറ്റം വരെ ചിന്തിച്ച് പോകുമെന്ന് അച്ഛന്‍ മനസിലാക്കിയിരിക്കുന്നു...

“പിന്നെ,, അച്ഛന്‍ കേറി കണ്ടപ്പോള്‍ വല്ല്യമ്മ എന്ത് പറഞ്ഞു...” ???

“വീട്ടില്‍ പോകണം എന്നു പറഞ്ഞു... കൂട്ടത്തില്‍ ഒരു കെട്ട് പരാതി...”

“ഭക്ഷണം ശെരിയാവുന്നില്ലാ...

അവര്‍ തരുന്ന ചോറ് വെന്തിട്ടില്ലാ,, അതെങ്ങനെ ഞാന്‍ കഴിക്കും...??? ഇത്തിരി കൂടി വേവിച്ച് കുറച്ച് ചൂട് കഞ്ഞി വെള്ളവും കൂടി ചേര്‍ത്ത് കൊണ്ട് തരാമെന്കില്‍ ഞാന്‍ മോന്തി കുടിച്ചോളാമെന്ന് ആ പെണ്ണുങ്ങളോട് (നഴ്സുമാര്‍) ഞാന്‍ പറഞ്ഞതാ... !!!

ചായക്കാണേല്‍ തീര്‍ത്തും മധുരമില്ലാ... അതവര്‍ക്കിത്തിരി പഞ്ചസാരയിട്ട് തന്നൂടെ..??

എന്‍റെ മുണ്ടും നേരിയതും ഒക്കെ അവര്‍ കൊണ്ട് പോയി.. ഇപ്പോള്‍ വേറെ എന്തോ ആണ് പുതപ്പിച്ചിരിക്കുന്നത്... എന്‍റെ തുണി തിരിച്ച് തരാന്‍ പറഞ്ഞിട്ട് ഒട്ട് തരുന്നുമില്ലാ..!!!”

പരാതി പറഞ്ഞ് മടുത്തിട്ടൊ എന്തോ, അടുത്ത് സിറിഞ്ചുമായി കുത്താന്‍ നിന്ന ന്ഴ്സിനോട് വല്ല്യമ്മയുടെ നിഷ്കളന്കമായ അഭ്യര്‍ഥന...

“എനിക്ക് കുറച്ച് ചായ വെച്ച് തരാമൊ കൊച്ചെ....”

ആറും അറുപതുമൊരുപോലെന്കില്‍ എണ്‍പത്താറിനെ എന്തിനോടുപമിക്കാം...?? ചിന്തിക്കാണ്ടിരുന്നില്ല... !!!

അച്ഛന്‍ തുടര്‍ന്നു...

“ഇതിനിടയ്ക്ക് "കണ്ണനോട് ഒന്നും പറയണ്ട,, ദൂരം എത്രയാന്നു വെച്ചാ" എന്ന് പറയാനും മറന്നില്ലാ... പിന്നെയും വീട്ടില്‍ പോകണമെന്ന് പറഞ്ഞ് വാശിയാണ്... എന്താ ചെയ്കാ..”

“എന്നിട്ടച്ഛന്‍ എന്ത് പറഞ്ഞു...”

“നാളെ രാവിലെ ഡോക്ടര്‍ വരട്ടെ.... ചെറിയ തലകറക്കം ഒക്കെയില്ലെ,, നമുക്കത് മാറാന്‍ ഒരു ബട്ടന്‍സ് ഒക്കെ പിടിപ്പിച്ചുടനെ പോകാം എന്ന് പറഞ്ഞു സമാധാനിപ്പിച്ചിരിക്കുവാണിപ്പോള്‍”

“ ബട്ടന്‍സൊ...? അപ്പോള്‍... ???”

“ആ.. പേസ് മേക്കര്‍ വെയ്ക്കേണ്ടി വന്നേക്കും... അറിയില്ലാ... നാളെ കാലത്തെ ഡോക്ടര്‍ വരട്ടെ...”

ഇപ്പോള്‍ ദാ വന്നിരിക്കുന്നു ഞാന്‍ ആദ്യം ചോദിച്ച ചോദ്യത്തിനുത്തരം...

അച്ഛന്‍ അങ്ങനാണ്... എന്ത് പറയേണ്ടി വന്നാലും വിഷമിപ്പിക്കാണ്ട് പറയാന്‍ അറിയാം......

മോങ്ങാനിരുന്ന പട്ടിയുടെ തലയില്‍ തേങ്ങാ വീണു..... !!!!!

2010-07-31T12:30:00.001+05:30

ഞാന്‍ എഴുന്നേറ്റു... എന്നും എഴുന്നേല്ക്കാറുണ്ട്... ഇന്നും എഴുന്നേറ്റു...

ഞാന്‍ കുളിച്ചു... എന്നും കുളിക്കാറുണ്ട് (സത്യം..!!!)... ഇന്നും കുളിച്ചു...

ഞാന്‍ ക്ളാസ്സില്‍ പോയി... എന്നും പോകാറുണ്ട്... ഇന്നും പോയി...

ഇപ്പോള്‍ ഞാന്‍ വായിക്കുന്നു... എന്നും വായിക്കാറുണ്ട്... ഇന്നും വായിക്കുന്നു...

ഇതിനെ റുട്ടീന്‍ എന്നാണത്രെ അവര്‍ വിളിക്കുകാ... !!!

പക്ഷേ റുട്ടീന്‍ എന്നാല്‍ വിരസതയെ പ്രതിനിധീകരിക്കണം എന്നാണ് വെയ്പ്പ്...

എനിക്കിതു വരെ മടുത്തിട്ടില്ല...

മ്മ്മ്... തീര്‍ത്തും മടുത്തിട്ടില്ലാ ... ??

മടുത്താല്‍ ബോറടിക്കണ്ടേ...
"ബോറടിച്ചൊ..??" എന്ന് ചോദിച്ചാല്‍ "ആരടിച്ചാലും ഞാന്‍ തിരിച്ചടിക്കും..." എന്നു ചളുക്കുന്ന സന്തതസഹചാരിയുടെ കേട്ടുതഴമ്പിച്ച മറുപടിയില്‍ പോലും ലവലേശം ബോറടി ഇല്ലാണ്ടായിരിക്കുന്നു.... (അതില്‍ ഞാന്‍ സ്വയം സഹതപിക്കുന്നു...!!!)

ഒരു പക്ഷേ ക്ഷണിക്കാതെന്നോ കൂടെ വന്ന് ചേര്‍ന്ന ആ വിരസതയോട് ഞാന്‍ ഇഴകിച്ചേര്‍ന്നതായിരിക്കാം..... ആവും...

എന്കിലും ഈ ’ഞാന്‍’ ഞാന്‍ മാത്രമാണോ.. ?? അവനും അവളും അവരും ’ഞാന്‍’ തന്നെയല്ലെ...??? അറിയില്ലാ..

ഒരു പക്ഷേ സൂപ്പര്‍ ലോട്ടൊ ഹേതുവൊ പാണ്ടിലോറി തടസ്സമൊ ആവാത്തിടത്തോളം എല്ലാവരുടെയും ജീവിതം റുട്ടീന്‍ തന്നെയല്ലെ...??

ആണ്,,, നിമിത്തങ്ങള്‍ വരുത്തിവയ്ക്കുന്ന നൈമിഷികങ്ങളായ മാറ്റങ്ങള്‍ മാറ്റിവയ്ക്കുകയാണെന്കില്‍....

നൈമിഷികങ്ങള്‍... ???
അതെ നൈമിഷികങ്ങള്‍ തന്നെ... പിന്നിട് അവിടുന്നങ്ങൊട്ട് വേറൊരു റുട്ടീന്‍..... അങ്ങനെ അല്ലെ..??
പ്രോഗ്രാമ്മ്ഡ് റോബോട്ട്സ്.... !!!!

അവര്‍ എന്നെ കണ്ടിഞ്ചന്‍റ് എന്‍റിറ്റി (contingent entity) എന്ന് വിളിക്കുന്നു...
അവര്‍ മറ്റാരുമല്ല... അവരും ഞാന്‍ തന്നെയാണ്... എന്‍റെ ഉള്ളില്‍ തന്നെയാണ്...
ലോസ് ഓഫ് കോസാലിറ്റി (laws of causality) എവിടെ ???
എനിക്ക് ഉത്തരം വേണം.... വയ്യ ഇനി...
എനിക്ക് വിരസത തോന്നുന്നു... !!!!

എഞ്ജിനിയേഴ്സ് ടൂള്‍ ബോക്സ് ആന്ഡ് ദി ലെഫ്ട് സൈഡ് ഓഫ് ബ്രേയ്ന്‍... !!!

2010-07-17T12:30:00.003+05:30

പെട്ടിയും പ്രമാണവുമെടുത്ത് നാട് വിടാന്‍ സമയമായല്ലൊ എന്ന് വിചാരിച്ചപ്പോഴാണ് സ്വന്തമായി ഒരു പെട്ടി ഇല്ലല്ലൊ എന്ന് ഓര്‍മിച്ചത്... (പ്രമാണം പിന്നെ പണ്ടേ ഇല്ലല്ലോ.. !!!!)

ഒട്ടും തന്നെ അമാന്തിച്ചില്ലാ...
വെച്ച് പിടിപ്പിച്ച് കടയില്‍ ചെന്നപ്പോഴേയ്ക്കും ഷട്ടര്‍ പാതി അടഞ്ഞിരുന്നു...
എന്കില്‍ പിന്നെ കുറയ്ക്കണ്ടാ എന്നു കരുതി..

“ചേട്ടാ ഒരു വലിയ പെട്ടി... ഈ ഉരുട്ടിക്കോണ്ട് പോണ സൈസ് മതി..”..

പണ്ടേ കയറ് കെട്ടി വലിച്ചോണ്ട് പോണ കളിപ്പാട്ടം വണ്ടികളോട് വലിയ കമ്പമായിരുന്നു..

അരിസ്റ്റോക്രാറ്റിന്‍റെ പെട്ടിക്ക് നാല്പത് ശതമാനം കിഴിവുണ്ടത്രെ... ഇരിക്കട്ടെ,, ബാക്കിയുള്ള പെട്ടികള്‍ക്കൊക്കെ വില ഇതിലും കുറവാണെന്കിലും കിഴിവില്ലല്ലൊ... ഇത് മതി...

റോട്ടിലൂടെ പെട്ടിയും ’ഉരുട്ടി’ വീട്ടില്‍ വരാനായിരുന്നു വലത് വശത്തിന്‍റെ ഇച്ഛയെന്കിലും നാട്ടുകാര്‍ എന്ത് വിചാരിക്കും എന്ന് കരുതി ഇടത് വശം ഇംഗിതത്തിന് വഴങ്ങിയില്ല... !!! ( "അയ് ആം നോട്ട് അഫ്രൈഡ് ഓഫ് ദി സോസൈറ്റി" എന്ന് നാഴികയ്ക്ക് നാല്പത് വട്ടം പറയുന്നുണ്ടെന്കിലും... )

അങ്ങനെ ഓട്ടോക്കാരനും കിട്ടി ഒരു ഇരുപത്... എന്കിലും പെട്ടിക്ക് ഡിസ്ക്കൗണ്ട് കിട്ടിയല്ലോ... അത് മതി..!!!

വീട്ടില്‍ നിന്ന് കൊണ്ട് പോകാനുള്ള ബുക്കും തുണികളും മറ്റും പെട്ടിയില്‍ നിറച്ച നിര്‍വൃതിയില്‍ പെട്ടി പൊക്കാന്‍ നോക്കിയപ്പോള്‍ ഇടത് വശം പിന്നെയും മന്ത്രിച്ചു..
“പണി പാളി മോനെ.. ഇത് നിലത്ത് നിന്നും ഒരിഞ്ചില്‍ കൂടുതല്‍ പൊക്കണമെന്കില്‍ നീ സി.ഐ.ടി.യു.-വില്‍ ചേരണം..”

ഇടത് വശത്തിന് വീണ്ടും സംശയം.. "തൂക്കം ഇരുപത് കിലോ കടക്കില്ല... പിന്നെന്താ ഇത് പൊങ്ങാത്തെ..."

പായ്ക്ക് ചെയ്ത പെട്ടി വീണ്ടും തുറക്കുന്നതു കണ്ട് “ടി…. എച്ച്.… ഐ…. ആര്‍.… ടി…. വൈ…… തേര്‍ട്ടി ” പഠിച്ച് കൊണ്ടിരുന്ന അനിയച്ചാര്‌ ഓടിയെത്തി..

“എന്താ കണ്ണന്‍ ചേട്ടാ പെട്ടി മുഴുവനും നിറയ്ക്കാത്തത്...”

“ഓഹോ... പെട്ടിയുടെ മാക്സിമം ലോഡ് ബയറിങ്ങ് കപ്പാസിറ്റി മുപ്പത് കിലോ.. ഇപ്പോള്‍ തന്നെ ഇരുപതായി... മാര്‍ജിന്‍ ഓഫ് സേഫ്റ്റി വിട്ട് ഒരു കളിയില്ല മക്കളേ..”

അനിയന്‍ കണ്ണുരുട്ടിയതാണോ അന്തിച്ചതാണോ..

ഏതായാലും അവിടെ വീണ്ടും തുടങ്ങി.. “ടി… എച്ച്… ഐ…. ആര്‍… ടി… വൈ… തേര്‍ട്ടി...”

നാല് വര്‍ഷം മെക്കാനിക്കല്‍ എഞ്ജിനിയറിംങ്ങ് പഠിച്ചത് കാരണം ഇടത് വശത്തിന് പെട്ടെന്ന് പുത്തി ഉദിച്ചു..

"അടിയില്‍ വെച്ചിരിക്കുന്ന പിണ്ഡം കൂടിയ പുസ്തകങ്ങള്‍ മുകളിലാക്കി പിണ്ഡം കുറഞ്ഞ തുണികള്‍ അടിയിലുമാക്കി പാക്ക് ചെയ്താല്‍ പെട്ടി പൊങ്ങേണ്ടതാണ്.."

“എഫ്.. ഓ... ആര്‍... ടി… വൈ….. ഫൊര്‍ട്ടി ...” എത്തിയപ്പോഴത്തേയ്ക്കും രണ്ടാമതും പായ്ക്കിംഗ് കഴിഞ്ഞു...

എന്നിട്ടോ... ?? ഇനി പെടാപ്പാടെന്തിന് എന്ന ഇടത് വശത്തിന്‍റെ ചോദ്യത്തിന് ശക്തമായ മറുപടിയെന്നോണം പെട്ടി തറയില്‍ നിന്ന് അനങ്ങാന്‍ കൂട്ടാക്കുന്നില്ലാ...

“ശോ.. ഇതെന്താ ഇത് പൊങ്ങാത്തെ... !!!!!!!!!!!!!!!!”

ആക്രോശം കേട്ട് അനിയന്‍ ബുക്കില്‍ നിന്ന് രണ്ട് കണ്ണുകളുമെടുത്ത് വീണ്ടും ഉരുട്ടി...

ഉരുട്ടലിന് മറുപടിയായി എനിക്കിതേ പറയാന്‍ കിട്ടിയുള്ളു..
“ഈ സെന്‍റെര്‍ ഓഫ് ഗ്രാവിറ്റിയില്‍ ഒന്നും ഒരു കാര്യവുമില്ല മക്കളെ.. നോക്കിക്കെ പെട്ടി പിന്നെയും പൊങ്ങുന്നില്ലാ...”

അവന്‍റെ മറുപടി എനിക്കായിരുന്നില്ലാ..
“അപ്പച്ചീ,, ഈ കൊച്ചേട്ടന്‍ എന്നെ പഠിക്കാന്‍ സമ്മതിക്കുന്നില്ലാ...!!!!”..

തൃപ്തിയായി.... ബാക്കി അവിടുന്ന് കേള്‍ക്കാം ...

ഏതായാലും ഒരു കാര്യത്തില്‍ സന്തോഷം...
ഇനി ഈ പെട്ടി ഉരുട്ടികോണ്ട് തന്നെ ഞാന്‍ പോകും... അല്ലാണ്ട് ഒരടി ഇവിടുന്ന് മുന്നോട്ട്... ങ്ങേഹെ... !!!!!!!!!!!!!

ഡെന്‍റിസ്റ്റ് തന്ന പോസ്റ്റ്...

2010-07-17T12:30:00.001+05:30

പല്ല് ക്യാപ്പ് ചെയ്യണോ എന്നറിയാന്‍ ഡെന്‍റിസ്റ്റിന്‍റെ അടുത്ത് ചെന്നിരുന്നു കൊടുത്തപ്പോള്‍ വിചാരിച്ചില്ലാ ഇന്ന് തന്നെ അതങ്ങേര് അറുത്ത് മുറിച്ച് ഒരു പരുവമാക്കുമെന്ന്.. പയറ്മണി പോലെ നിന്ന മുന്‍പല്ലിന്‍റെ സ്ഥാനത്ത് ഇപ്പോള്‍ ഒരു ചെറിയ കുറ്റി മാത്രം... !!!

“അടുത്ത ചൊവ്വാഴ്ച്ച നമുക്ക് ക്യാപ്പ് വെയ്ക്കാം.. ഇനി അന്നേ അപ്പോയിന്‍മെന്‍റ് കിട്ടൂ..."

കലാപരിപാടികള്‍ കഴിഞ്ഞപ്പോള്‍ ഡോക്ട്ട‍ര്‍ മൊഴിഞ്ഞു...

“ഇന്നിതു മുറിച്ച് നാശമാക്കി വ്വെച്ച സ്ഥിതിക്ക് ഞാനിനി ഇവിടെ വന്നേ പറ്റൂ അല്ലെ ?? കൊള്ളാം, നല്ല ടാക്ടിക്ക്സ്..” ..എന്ന് പറയണം എന്നുണ്ടായിരുന്നെന്കിലും ഞാന്‍ വിഴുങ്ങി...

ഏതായാലും അടുത്തതായി പല്ലിന്‍റെ ഇംപ്രഷന്‍ എടുക്കാന്‍ ഒരു ലേഡി ഡോക്ട്ട‍ര്‍ വന്നു... സമാധാനം... !!!

ശേഷം കിറിയില്‍ ഒട്ടിപ്പിടിച്ച ആ ഒണക്ക പശ ഞാന്‍ കഴുവാന്‍ തുടങ്ങിയതും അപ്പുറത്ത് നിന്ന് ഡാക്കിട്ട‍ര്‍ സാറിന്‍റെ വിളി...
“അവിടെ കുറ്റിയടിച്ച് നില്ക്കാതെ ഇങ്ങോട്ട് വന്നാട്ടെ, കളര്‍ ഷേഡ് നോക്കിയിട്ട് കഴുകിയാല്‍ മതി..”

“ആയിക്കോട്ടേ.. !!!”

മുന്നിലോട്ട് ചെന്ന് നിന്നതും അടുത്തത്..
“വാ തുറന്ന് തല അല്പം കുനിച്ചാട്ടെ.. എന്താ ആരുടെ മുന്നിലും തല കുനിക്കരുത് എന്ന് അച്ഛന്‍ പറഞ്ഞിട്ടുണ്ടോ.. ??”

“ഏയ് പക്ഷെ സാറിന്‍റെ മുന്നില്‍ കുനിയാന്‍‌ പേടി ആയിട്ടാ..”.. ഇല്ല,, പറഞ്ഞില്ലാ...

“A2 ഷേഡ് മതി..”

“മതി... അല്ല ഡോക്ട്ടറേ ഈ ചൊവ്വാ എന്നുള്ളത് ശനിയാഴ്ച്ച ആക്കാമോ.. ഞായറാഴ്ച്ച ഒരു കല്ല്യാണം ഉണ്ടായിരുന്നു...”

“കല്ല്യാണം നിന്‍റെ അല്ലല്ലോ.. ?? തല്ക്കാലം ഇങ്ങനെ പോയാല്‍ മതി..”

ചൊറിയന്‍.. !!!

“അടികൊണ്ടിളകിയ സ്വന്തം പല്ലുകളില്‍ പണിത് പഠിച്ചായിരിക്കുമല്ലെ സാറ് ഡെന്‍റിസ്റ്റ് ആയത്..??”.. ഇല്ലാ,, അതും ഞാന്‍ വിഴുങ്ങി...

“അപ്പോള്‍ അടുത്ത ചൊവ്വാഴ്ച്ച വാ.. ക്യാപ്പ് ഇടുന്നതിന് മൂവായിരം... ഇന്ന് ആയിരത്തി അഞ്ഞൂറ് തരണം..”

“ആയിക്കോട്ടെ.. അതും വിഴുങ്ങിക്കോ..” !!!